To był mniej więcej 1927 rok, kiedy tamilskie „Dzieła Zebrane” Śri Bhagavana były przygotowywane do publikacji. Pośród panditów aszramu toczyły się rozmowy o tym, że książka powinna mieć przedmowę, chociaż wielbiciele Maharshi uważali, że nikt nie jest uprawomocniony, żeby pisać przedmowy do Jego dzieł. Pandici proponowali, aby taki tekst napisać, ale nikt z nich nie wskazał na siebie, każdy usprawiedliwiał się tym, że jeszcze nie jest przygotowany do takiego zadania. To przedstawienie trwało kilka godzin, gdy jeden proponował drugiego i każdy rezygnował z tego zaszczytu. Bhagavan spokojnie temu się przyglądał.
       Gdzieś około 10:30 wieczorem, kiedy przechodziłem obok Starej Świątyni, Śri Bhagavan spojrzał na mnie i powiedział: A dlaczego ty sam nie mógłbyś napisać tej przedmowy?
       Byłem oszołomiony Jego propozycją, ale pokornie odpowiedziałem: Zaryzykowałbym napisanie tekstu, gdybym miał błogosławieństwo Bhagavana do tej pracy. Bhagavan powiedział: Pisz, a to przyjdzie samo.
       Tak więc zacząłem pisać o północy i ku mojemu wielkiemu zdziwieniu w ciągu 45 minut przygotowałem brudnopis, jakby prowadzony Wyższą Siłą.
       Nie zmieniłem w nim nawet przecinka i o drugiej w nocy położyłem u stóp Bhagavana. Był zadowolony z przekazania treści książki i podkreślił prostotę używanych przeze mnie określeń. Powiedział, że wszystko jest w porządku i poprosił aby zabrać przygotowaną przedmowę. Zdążyłem zrobić tylko kilka kroków  z tymi zapisanymi kartkami, gdy Śri Bhagawan przywołał mnie, żeby znowu na nie popatrzeć. Zakończyłem przedmowę tak: Można mieć nadzieję, że ta książka, ucieleśnienie Miłości Bhagawana, da wszystkim, którzy dążą do wiecznej Prawdy, Wyzwolenie dzięki osiągnięciu najwyższej Szczęśliwości uwolnienia od wszelkich cierpień. Maharshi zapytał: Dlaczego powiedziałeś: Można mieć nadzieję? A dlaczego nie powiedzieć: Nie ma wątpliwości? Mówiąc to, On własną ręką poprawił moje nambukirren na tinnam.
       W ten oto sposób Śri Maharshi postawił pieczęć akceptacji na tę książkę, dając swoim oddanym Wielką Kartę Wyzwolenia w postaci Swego Pouczenia (Upadesa), które nie pozostawia umysłowi żadnych możliwości, aby w nie wątpić.

Śri Ramana często mówił, że duchowe pouczenia powinny być zawsze udzielane odpowiednio do możliwości rozumienia i duchowej dojrzałości tych, dla których są przeznaczone. Ponieważ asceci, którym Pan Śiwa dawał swoje pouczenia, byli wznoszeni przez Niego z bardzo niskiego poziomu, On w naturalny sposób, powoli przechodził od prostych metod duchowej praktyki, podając je w kolejności wzrastania ich oczyszczającej wartości i ustawiając je w pewnej hierarchii (pierwsze 15 strof), aż do najbardziej subtelnej i bezpośredniej metody, a mianowicie Samopoznania (ostatnie 15 strof).

1
Karma przynosi owoc,
Tak jak Przedwieczny o tym postanowił.
Jak może karma być Bogiem?
Jest ona nieświadoma.

2
Owoce działań przemijają, pozostawiając nasiona,
Pogrążające działającego w oceanie działań,
I dlatego nie dają Wyzwolenia.

3
[Lecz] bezinteresowne działanie
Poświęcone Bogu,
Oczyszcza umysł
I wskazuje Drogę do Wyzwolenia.

4
Jest niewątpliwe, że oddawanie czci, powtarzanie mantr i medytacja
Wykonywane [odpowiednio] przez ciało, mowę i umysł,
[Są krokami], których wartość
Wzrasta w takim samym porządku.

5
Oddawanie czci każdej z ośmiu form wszechświata
Z myślą o tym, że wszystkie osiem form – to formy Boga,
Jest wspaniałym sposobem adorowania Boga.

6
Powtarzania [Jego] Imienia jest lepsze niż wychwalanie.
Jeszcze lepiej jest powtarzać nie na głos, lecz szeptem.
Lecz najlepsze jest powtarzanie w umyśle:
To nazywa się medytacją.

7
Lepsza niż medytacja przerywana [myślami],
Jest nieprzerwana medytacja,
Podobna do strumienia wody
Albo lejącej się strugi oczyszczonego masła (ghee).

8
Zamiast postrzegać Go jako Drugiego,
Lepiej trzymać się przekonania „On jest Ja”,
Które jest najlepszym
Ze wszystkich [rozmaitych rodzajów medytacji].

9
Przebywanie w stanie Czystego Bytu,
Przewyższające medytację,
Jest istotą prawdziwego oddania.

10
Pogrążenie [się] w źródle powstawania [„ja”]
(Skąd wyłania się ego),
To jest karma i bhakti,
To jest joga i dżniana.

11
Jak ptak jest łapany za pomocą sieci,
Tak umysł jest powstrzymywany
Za pomocą regulacji oddechu.
To jest metoda kontrolowania [umysłu].

12
[Gdyż] umysł i oddech życiowy,
Wyrażające się w myśli i działaniu,
Chociaż się rozwidlają jak dwie gałęzie,
Lecz wyrastają z jednego korzenia.

13
Podporządkowanie [umysłu] ma dwie różnorakie formy:
Czasowe uciszenie i zniweczenie.
To, co czasowo ucicha, odżyje znowu,
[Ale] to, co umrze, nie odradza się.

14
Kiedy umysł jest ujarzmiony przez powstrzymywanie oddychania,
Jego forma umrze,
Jeśli tylko skierować go
Na Drogę [poznania Ja].

15
Dla wielkiego jogina, który ugruntował się w Rzeczywistości
Dzięki zniweczeniu umysłu,
Nie ma działań [do dokonywania],
Gdyż On osiągnął Swoją [prawdziwą] naturę.

16
Kiedy umysł, porzuciwszy zewnętrzne obiekty,
Poznaje tylko swoją własną formę Światła (Siebie, Ja, Atmana),
To właśnie jest prawdziwą Wiedzą.

17
Podczas nieprzerwanego wnikania w naturę umysłu
Okazuje się, że nie ma czegoś takiego jak umysł.
To prosta Droga dla wszystkich.

18
Umysł – to tylko myśli.
Ze wszystkich myśli: „ja” – to myśl-korzeń
[Dlatego] umysł jest tylko „ja”- myślą.

19
Kiedy podczas wyłaniania się „ja”- myśli, bada się:
«Skąd wyłania się „ja”?»,
To „ja” znika.
To jest właśnie Samobadanie.

20
W tym miejscu, gdzie zanika „ja”,
Samoistnie pojawia się Jedyne,
Jako „Ja-Ja” („Jam jest”).
Ono samo z siebie jest Całością (purnam).

21
To [„Ja-Ja”] zawsze jest rdzeniem słowa „Ja”,
Gdyż my nie przestajemy istnieć
Nawet w głębokim śnie,
Pozbawionym „ja” („ja”- myśli lub umysłu).

22
Ponieważ ciało, umysł, intelekt,
Oddychanie i ciemność (niewiedza w stanie głębokiego snu)
Są nieświadome i nierealne,
Nie są więc Ja – rdzeniem Rzeczywistości (Sat).

23
Ponieważ nie ma innej świadomości,
Aby poznać To-Które-Istnieje (Sat),
[Tak więc] To-Które-Istnieje jest Świadomością (Cit)
[i ta] Świadomość Sama jest „My” (Atman, Ja).

24
W rzeczywistej istocie bytu
Bóg i żywe dusze stanowią jedną substancję.
Różnice pomiędzy nimi
Są tylko w percepcji atrybutów (przesłon, upadhi).

25
Poznanie siebie wolne od atrybutów,
Jest samo w sobie poznaniem Boga,
Gdyż On jaśnieje jako Ja,
Samoistna rzeczywistość człowieka, „Jam jest”.

26
Poznać Siebie, znaczy być Sobą,
Gdyż nie ma dwóch Ja (Atman jest niedualny).
To jest [stan] istnienia – Rzeczywistość.

27
Wiedza, wolna od wiedzy i niewiedzy,
Jako jedyna jest [prawdziwą] Wiedzą.
To – prawda, [gdyż w Samo-istnieniu]
Nie ma obiektów poznania.

28
Jeśli człowiek poznał swoją własną naturę,
To istnieje jako Byt bez początku i końca
W nieprzerwanej Świadomości-Szczęśliwości (Sat-Cit-Ananda).

29
Przebywanie w stanie Najwyższej Szczęśliwości,
Pozbawionym więzów i wyzwolenia,
Jest niezłomnym służeniem Bogu .

30
Uświadomienie TEGO („Ja-Ja”), które pozostaje
Po usunięciu wszystkich śladów „ja”,
Jest to najwspanialszy tapas.

Takie jest pouczenie Ramany



ॐ

««  start « poprz. 1 2 nast.  » koniec »»