|
Strona 4 z 5
ROZDZIAŁ XII
O śakti
 1. W dziewiętnastym dniu [sierpnia] Bhataravadża Kapali, wzniosła dusza, wybitny znawca Pism, zadawał pytania Guru Ramanie.
Kapali:
2. O Bhagavanie, w codziennym życiu zarówno Mędrzec, jak i nie-wiedzący, obaj obserwują triadę – subiekt, obiekt i poznanie.
3. Jakaż więc szczególna właściwość czyni Mędrca lepszym od nie-wiedzącego? Mistrzu, wyjaśnij, proszę, tę moją wątpliwość.
Bhagavan:
4. Ten, dla kogo subiekt nie różni się od Atmana, Jest tym, dla którego obiekt i poznanie takoż nie różnią się od Atmana.
5. Ten zaś, dla kogo, na skutek przywiązania do ciała, subiekt różni się od Atmana, jest tym, dla którego obiekt i poznanie również wydają się być różne od Atmana.
6. Nawet w tym pozornym rozróżnieniu Mędrzec postrzega niewzruszoną jedność. Nie-wiedzący zaś, owładnięty pozornym rozróżnieniem, uważa siebie za kogoś oddzielnego.
Kapali:
7. O Mistrzu, ten Byt, w którym pojawiają się te różnice w triadzie, Obdarzony jest Mocą (śakti), czy też pozbawiony jest śakti?
Bhagavan:
8. Dziecko, ci, którzy znają Wedantę, ten Byt, w którym owe różnice w triadzie się pojawiają, zwą Wszechmocnym.
Kapali:
9. A owa Boska Moc, o której mówią wedantyści, dynamiczną jest czy statyczną?
Bhagavan:
10. Dziecko, tylko ruch śakti sprawia, że powstają światy, lecz Rzeczywistość, która jest rdzeniem tego ruchu, zawsze jest nieruchoma.
11. Ten ruch śakti, który osadzony jest na nieruchomym – na Rzeczywistości – a jest przyczyną tego świata, znawcy Pism nazywają nie dającą się pojąć iluzją (maya).
12. Ruch ten wydaje się być realnym, ale tylko temu, kto siebie uważa za subiekt oddzielny od Atmana. W rzeczy samej, w Bycie nie ma ruchu, o najlepszy z ludzi.
13. Pozorna różnica pomiędzy Bogiem (Iśwara) i jego Mocą (śakti) powstaje na skutek dualnego postrzegania. Jeśli umysł pogrążony jest w swoim Źródle, to tych dwoje stają się Jednością.
Kapali:
14. Bhagavanie, czy aktywność Iśwary, przyczyna tego ogromnego Wszechświata, wieczną jest czy też nie? Oświeć mnie, proszę.
Bhagavan:
15. Chociaż Najwyższy porusza się dzięki Jego własnej Najwyższej Mocy, On, w istocie rzeczy, jest nieporuszony. Tylko Mędrzec może rozumieć tę głęboką tajemnicę.
16. Ruch, sam w sobie, jest aktywnością i nazywa się śakti. Najwyższa Osoba, za pośrednictwem Swojej śakti, stworzyła wszystko, co widzimy.
17. Aktywność bywa dwóch rodzajów: rozwijanie (pravrtti) i zanikanie (nivrtti). Tekst wedyjski: „To wszystko stało się samym Atmanem” (Yatra sarvam Atmaiva abhoot) mówi o nivrtti.
18. Dlatego sanskryckie słowo sarvam (to wszystko), odnosi się do mnogości, która jest widziana przy dualnym sposobie patrzenia. A słowo abhoot (stało się) wyraża domniemanie o pewnej aktywności.
19. Specyficzne określenie „samym Atmanem” ma na względzie, że wielość wielorakich rzeczy, przez Niego zrodzonych, w końcu powróci do Atmana.
20. O najlepszy z ludzi, Bytu nie można pojąć bez śakti. Śakti posiada dwie strony: aktywność (vyapara) oraz podstawę (aśraya).
21. Znawcy Pism mówią, że praca nad stworzeniem, podtrzymywaniem i rozpuszczeniem Wszechświata ma naturę aktywności (vyapara). O najlepszy z ludzi, podstawa (aśraya) nie jest niczym innym, jak tylko Bytem.
22. Ponieważ zaś Byt sam w sobie jest wszystkim, to On nie jest zależny od czegokolwiek. Kto rozumie śakti zarówno jako aktywność, jak i podstawę, tylko ten zaprawdę wie.
23. Gdy umysł się nie porusza, Byt nie wykazuje różnic. Kiedy Byt ujarzmia lub uspokaja śakti, nie mają miejsca poruszenia umysłu.
24. Jeśli z biegiem czasu nastąpi wielkie rozpuszczenie Wszechświata,
to owa aktywność zostanie wchłonięta przez Byt bez jakichkolwiek różnic.
25. Bez śakti nie są możliwe jakiekolwiek przejawy tej aktywności, ani tworzenie, ani poznanie zawierające triadę: subiekt, obiekt i poznanie.
26. Jedyna transcendentna śakti, przyczyna wszystkich przyczyn, znana jest pod dwoma imionami. Jako podstawa zwana jest Bytem, a jako praca tworzenia zwana jest aktywnością.
27. O najczcigodniejszy z ludzi, tym, którzy uważają, że cechą wyróżniającą śakti jest tylko ruch, należy wskazać, że istnieje, jako jej podstawa, pewna najwyższa Rzeczywistość.
28. Tę jedyną najwyższą Rzeczywistość jedni zwą śakti, drudzy – Bytem, trzeci – Brahmanem, a ponadto niektórzy – Osobą.
29. Istnieją dwa sposoby, o dziecię, którymi poznaje się Prawdę. Jest Ona rozpoznawana poprzez jej charakterystyczne, niezbywalne cechy, bądź też bezpośrednio przeżywana jako Rzeczywistość.
30. Tak oto, poznanie Bytu osiągnąć można na dwa sposoby – za pośrednictwem Jego aktywności, bądź też przeżywaniem Go jako takowego; to znaczy, pośrednio – poprzez Jego atrybuty, lub bezpośrednio, będąc jednością z Nim.
31. Mówią, że Byt jest Podstawą, dziecię moje, a aktywność – Jego atrybutem. Osiągając źródło aktywności za pomocą aktywności, człowiek zdecydowanie przebywa w Podstawie, to znaczy w Bycie.
32. Bytowi towarzyszy atrybut, atrybutowi – Byt. Mówią, że więź między nimi jest tożsamością.
33. Ponieważ poznanie Bytu osiągane jest tylko dzięki Jego atrybutowi, a więc – aktywności, to Byt jest wiecznie aktywny.
34. W samej rzeczy, aktywność – niczym innym nie jest, jak Bytem. Wszystkie wyobrażenia o różnicach – to tylko projekcje umysłu.
35. To dzieło stworzenia, zwane grą śakti – jest tylko ideą Iśvary. Jeśli wyjść poza jej granice, to pozostaje sam Byt.
Oto dwunasty rozdział, zwany
O śakti
w Śri Ramana Gita,
nauce o Brahmanie i Pismach jogi,
spisanej przez ucznia Ramany, Vashisthę Ganapatiego
ROZDZIAŁ XIII
Mężczyzna i kobieta jednako nadają się do wyrzeczenia (sannyasy)
1 – 3. Światło księżycowe swojego rodu, Atreya,
Niewiasta, która weszła do domu Vashisthy,
Matka niewzruszonego Mahadevy, znawcy Wed,
Idealna żona i człowiek, oddany służbie świata
I praktyce wielkiej Śri Vidya, zalecanej przez mędrców,
Pierwszy Guru południa Vindyasy w Tara Vidya,
Mój przyjaciel w tapasie, przesławna Vishalakshmi,
4. Ona przekazała przeze mnie dwa pytania Mędrcowi Ramanie, przyjacielowi Wszechświata:
5. „Jeśli kobiety, nieustannie przebywające w Atmanie, napotykają przeszkody, to czy pozwalają im Pisma wyrzec się domu i stać się wędrującymi ascetami?
6. Jeśli kobieta, która jeszcze za życia otrzymała Wyzwolenie, pozostawia ciało, To co będzie bardziej słuszne – kremacja czy pogrzeb?”
7. Bhagavan, wielki Mędrzec, który pojął sens wszystkich Pism, wysłuchał obu pytań i odpowiedział zdecydowanie:
8. „Ponieważ Pisma nie zakazują tego, to nie ma żadnego błędu w tym, gdy kobiety, przebywające w Atmanie i całkowicie przygotowane, stają się wędrującymi ascetami.
9. Wyzwolenie i Mądrość nie różnią się dla mężczyzny i kobiety, dlatego ciało kobiety wyzwolonej za życia nie powinno podlegać kremacji. Czyż ono nie jest Świątynią?
10. Wszystkie nieszczęścia, wynikające z kremacji ciała mężczyzny wyzwolonego jeszcze za życia, a wymienione w Pismach, nastąpią także wówczas, gdy kremacji poddane zostanie ciało kobiety wyzwolonej za życia”.
11. Mądry Ramana Maharshi objaśnił te pytania o kobiecie, która osiągnęła Wyzwolenie, 21 sierpnia 1917 roku.
Oto trzynasty rozdział, zwany
Mężczyzna i kobieta jednako nadają się do wyrzeczenia (sannyasy)
w Śri Ramana Gita,
nauce o Brahmanie i Pismach jogi,
spisanej przez ucznia Ramany, Vashisthę Ganapatiego
ROZDZIAŁ XIV
Wyzwolenie za życia
1-2. Wieczorem 21 sierpnia 1917 roku roztropny Bharatvadża Vaydarbha z rodu Shivakula, wybitny znawca Pism, doświadczony mówca, pytał Mędrca Ramanę o stan wyzwolenia za życia (dżiwanmukti).
Po wysłuchaniu pytania, Maharshi odpowiedział wyraźnie.
3. Dżiwanmukti oznacza niewzruszone przebywanie w Bycie, nie skażone ideami Pism czy też świeckimi wyobrażeniami.
4. W transcendentalnym uświadamianiu (pradżniana) nie pojawia się różnicowanie, dlatego Wyzwolenie jest tylko jednego rodzaju. Człowiek wyzwolony jeszcze w ciele, za życia, nazywa się dżiwanmukta.
5. Pisma mówią nam o człowieku, który zmierza do świata Brahmy (Brahmaloka) i otrzymuje tam Wyzwolenie. Nie ma różnicy między jego doświadczaniem i stanem dżiwanmukty.
6. Doświadczenie mahatmy, którego moce życiowe łączą się z czystym Bytem w chwili śmierci, jest takie samo, jak u dwu powyżej wymienionych.
7. Przebywanie w Atmanie – takim samym jest dla wszystkich, zniweczenie więzów – takim samym jest dla wszystkich, bowiem istnieje tylko jeden rodzaj Wyzwolenia. Różnice pomiędzy Wyzwolonymi pojawiają się wyłącznie w umysłach postronnych obserwatorów.
8. O najlepszy z ludzi, moce życiowe mahatmy, przebywającego w Atmanie i jeszcze za życia Wyzwolonego, takoż pogrążają się w Atmana właśnie w tym momencie Samo-realizacji.
9. W niektórych przypadkach, dzięki dojrzałości tapasu, Wyzwolony za życia osiąga moc bycia nie postrzeganym, chociaż zachowana jest forma jego postaci.
10. Dzięki wzrastającej dojrzałości można stać się nawet niewidocznym. Pozostając tylko czystą Świadomością, człowiek, obdarzony taka mocą, uprawia taką grę, jaka mu się podoba.
11. O najlepszy z ludzi, owe dwie nadzwyczajne umiejętności ciała (siddhi) mogą pojawić się bardzo szybko dzięki Łasce Boga.
12. Owe różnice w siddhach nie oznaczają jakichkolwiek różnic w Wyzwoleniu. Przebywający w Atmanie – wyzwolony jest, w ciele czy bez ciała.
13. Ten, kto wznosi się ku wyższym światom, wychodzi z ciała przez kanał, zwany sushumna, i potem, prowadzony przez bóstwo o imieniu Archis, staje się tam Oświeconym i natychmiast otrzymuje Wyzwolenie.
14. Dla jogina o doskonale dojrzałym umyśle, spełniającego Samo-uświadamianie bądź medytującego na Bogu, to wznoszenie ku najwyższemu celowi dokonuje się dzięki Łasce Boskiej.
15. Może on wędrować, według swego życzenia, po wszystkich światach, stwarzać dla siebie tyle ciał, ile mu się żywnie podoba, a nawet obdarzać łaską innych.
16. Niektórzy mędrcy mówią, że świat wyzwolonych to – Kaylasa, inni – że Vaykuntha, a jeszcze inni – że Słońce.
17. O erudyto, wszystkie te światy wyzwolonych dokładnie takimi samymi są jak ta Ziemia oraz inne planety. Stworzone są w Atmanie dzięki zadziwiającej Energii, zwanej też mocą śakti.
Oto czternasty rozdział, zwany
Wyzwolenie za życia
w Śri Ramana Gita,
nauce o Brahmanie i Pismach jogi,
spisanej przez ucznia Ramany, Vashisthę Ganapatiego
|
Artykuły