|
Kalendarium |
|
4 lutego 2012 r. :
| |
* Podobnie jak wiadomym jest, że odbicie twarzy widać w zależności od lustra, lecz nie istnieje ono jako twarz, również pojęcie "ja" istnieje w zależności od ciała i umysłu; jednak podobnie jak odbicie w lustrze, "ja" nie jest rzeczywiste samo w sobie. [Nagardżuna, Bezcenna girlanda rad]
|
|
|
Gościmy |
|
Odwiedza nas 35 gości |
|
Start  Artykuły Ramana Maharshi ŚRI RAMANA GITA |
|
ŚRI RAMANA GITA |
| Drukuj |
|
Email
|
|
Redaktor: Logonia
|
|
Strona 3 z 5
ROZDZIAŁ IX
O przecinaniu węzła
 1. Wieczorem 14 sierpnia zadałem Maharshiemu pytanie o rozerwaniu węzła (granthi bheda), co do którego nawet znawcy Pism mają wątpliwości.
2. Promienisty Bhagavan, Śri Ramana Rishi, wysłuchał mnie, po czym zamilkł, a w końcu odpowiedział na swój boski sposób.
3. Więź między ciałem i Atmanem zwie się granthi, tylko dzięki tej więzi z Atmanem człowiek doświadcza cielesności.
4. To ciało – pozbawione jest czucia. Atman – jest czystą świadomością. Więź pomiędzy ciałem i Atmanem może zaistnieć dzięki intelektowi.
5. Dziecko moje, ciało jest aktywne, otulone rozproszonym światłem czystej świadomości. Ponieważ świat nie jest postrzegany w głębokim śnie, podczas omdlenia itp., należy odnaleźć miejsce przebywania Atmana.
6. Tak jak subtelne moce, podobne do prądu elektrycznego, przepływają po widocznych przewodach, tak samo światło świadomości płynie po kanałach (nadi) ciała.
7. Promieniste światło czystego uświadamiania, wypływające z Centrum, oświetla całe ciało, tak jak słońce oświetla świat.
8. Dzięki rozpraszaniu tego światła w ciele, człowiek uprzytamnia sobie swoje ciało. Mędrcy mówią, że centrum emisji świetlistej – to Serce.
9. Z gry sił w kanałach sposobi się wniosek o potoku światła uświadamiania. Moce płyną przez ciało, każda przez swój szczególny kanał.
10. Szczególny kanał, przez który płynie czyste uświadamianie, zwie się sushumna, zwą go także atma nadi, para nadi i amrita nadi.
11. Ponieważ światło obejmuje całe ciało, człowiek przywiązuje się do ciała, błędnie biorąc je za Atmana i postrzegając świat jako różny od siebie.
12. Kiedy człowiek rozróżniający Realne od nierealnego rezygnuje z przywiązania i utożsamiania siebie z ciałem i praktykuje ukierunkowane na cel Poszukiwanie, energia w kanałach zaczyna się pienić.
13. Wraz z pienieniem się kanałów (nadi), Atman oddziela się od innych nadi i od tej pory świeci, skupiony tylko w amrita nadi.
14. Kiedy promieniste światło uświadamiania lśni tylko w amrita nadi, to błyszczy już tylko Atman, nic więcej.
15. Nic z tego, co pojawia się przed takim Mędrcem, nie ma oddzielnego istnienia. On świadom jest Atmana tak samo jasno, jak nie-wiedzący przytomny jest, że ma ciało.
16. Ten, dla kogo świeci tylko Atman – wewnątrz, na zewnątrz i wszędzie, tak samo jasno, jak imię i forma dla nie-wiedzącego – zwie się tym, który przeciął węzeł.
17. Węzeł ten jest podwójny, z jednej strony – z powodu kanałów, z drugiej zaś – z powodu przywiązania umysłu. Postrzegający umysł, chociaż subtelny z natury, odczuwa pełnię materialnego świata poprzez kanały (nadi).
18. Kiedy światło, pobrane ze wszystkich innych nadi, żyje tylko w jednym kanale, węzeł pomiędzy świadomością i ciałem zostaje rozerwany i światło istnieje jako Atmanem.
19. Jak rozżarzona żelazna kula wydaje się być kulą ognia, tak i to ciało, rozżarzone w ogniu Samo-poznawania roztacza blask jak sam Atman.
20. Przestarzałe, skryte skłonności (wasany) przynależne do ciała-umysłu są unicestwione. Uwolniony od utożsamiania świadomości z ciałem, człowiek nigdy więcej nie ma poczucia, że jest działającym.
21. Ponieważ taki człowiek nie ma poczucia, że jest działającym, mówią, że jego karma została całkowicie zniweczona. W nim nie pojawiają się wątpliwości, ponieważ nic nie istnieje, oprócz Atmana.
22. Warto przeciąć węzeł, i człowiek nigdy więcej się nie przywiązuje. To – stan najwyższej Mocy i najwyższego Pokoju.
Oto dziewiąty rozdział, zwany
O przecinaniu węzła
w Śri Ramana Gita,
nauce o Brahmanie i Pismach jogi,
spisanej przez ucznia Ramany, Vashisthę Ganapatiego
ROZDZIAŁ X
O społeczeństwie
1. W tym, dziesiątym rozdziale zapisano rozmowę pomiędzy Jati Joganathą i Maharshi Ramaną, która będzie pociechą dla społeczeństwa.
Joganatha:
2. O wielki Mędrcze, jaka jest relacja między społeczeństwem a jego członkami? Mistrzu, bądź tak dobry i wyjaśnij to dla stopniowego polepszenia społeczeństwa.
Bhagavan:
3. Społeczeństwo, składające się z praktykujących różne rodzaje i style życia, o najlepszy z sadhu, samo przypomina ciało, a członkowie społeczeństwa podobni są do organów ciała.
4. O asceto, członek społeczeństwa rozkwita, pracując dla dobra społeczności, jak organ ciała, który ciału służy.
5. Używając umysłu, mowy i ciała, człowiek powinien zawsze postępować tak, aby być pożytecznym dla społeczeństwa. Powinien on także stymulować swoje otoczenie, aby postępowało podobnie.
6. Należy budować swoje otoczenie tak, aby służyło interesowi publicznemu. A następnie uczynić je kwitnącym, by również społeczeństwo mogło rozkwitać.
Joganatha:
7. Niektórzy z mędrców za najwyższy uznają wewnętrzny Pokój (śanti), inni zaś – Moc (śakti). Które tych dwóch, Mistrzu, jest najlepszym sposobem dla osiągania dobrobytu społecznego?
Bhagavan:
8. Śanti służy oczyszczeniu własnego umysłu człowieka, a śakti – postępowi społecznemu. Społeczeństwo należy wznieść za pomocą śakti, a wówczas ustanowione będzie śanti.
Joganatha:
9. O wielki Mędrcze, jaki na Ziemi istnieje Najwyższy cel, który osiągnąć może społeczeństwo ludzkie jako całość?
Bhagavan:
10. Braterstwo oparte na poczuciu równości, oto najwyższy cel do osiągnięcia dla ludzkiego społeczeństwa jako całości.
11. Dzięki braterstwu, pośród ludzkości może zapanować najwyższy Pokój
i wówczas cała ta planeta kwitnąć będzie jak jedna rodzina.
12. Rozmowa ta, między Joganathą, ascetą, i miłościwym Maharshi
odbyła się 15 sierpnia 1917 roku.
Oto dziesiąty rozdział, zwany
O społeczeństwie
w Śri Ramana Gita,
nauce o Brahmanie i Pismach jogi,
spisanej przez ucznia Ramany, Vashisthę Ganapatiego
ROZDZIAŁ XI
O spójności Wiedzy i mocy jogicznych
1-2. Wieczorem 16 sierpnia, gdy on był sam, zbliżyłem się do Guru, wielkiego Mędrca, najdoskonalszemu spośród Przebudzonych, który zawsze przebywa w Atmanie, Słynnego Ramany, który teraz pojawia się w ludzkiej postaci, i wyraziłem jemu chwałę, jako uszczęśliwionemu Wiedzą, tak trudną do uzyskania:
3. "Tylko w Tobie, o Guru, przejawia się najwyższe przebywanie w Atmanie i najczystszy intelekt. Tyś jest skarbcem całej wiedzy, tak jak ocean – wszystkich wód.
4. O szeroko znany już od dzieciństwa, mając szesnaście lat Ty otrzymałeś doświadczanie Atmana, niedostępne nawet dla joginów.
5. Któż może opisać, Mistrzu, Twój stan Bytu, w którym wszystkie postrzegane obiekty są tylko zwyczajnymi cieniami?
6. Dla tonących w tej strasznej samsarze, miotających się to tu, to tam, i starających się ze wszystkich sił przepłynąć przez ten ocean ogromnego cierpienia, Ty jeden jesteś – najwspanialszym schronieniem.
7. O Brahman! Dzięki subtelnemu widzeniu, które podarował mi Bóg, wciąż od nowa widzę w Tobie Subramanyę, najwybitniejszego spośród Przebudzonych w ludzkiej postaci.
8. Teraz nie mieszkasz, Mistrzu, na górze Swaminalaya, ani na górze Tiruttani, ani na szczycie Venkatachala. Obecnie Twoim miejscem pobytu jest – Arunachala.
9. O Mistrzu, w czasach zamierzchłych Ty uczyłeś Maharshi Naradę, swojego ucznia, objaśniając mu tajemnicę wiedzy o Bycie (bhuma vidya).
10. Znawcy Wed mówią, że Tyś jest – Brahmarshi Sanatkumara. A ci, którzy znają Agamy, głoszą, żeś jest Subramanya, spośród bogów najważniejszy.
11. Twoje imiona są różne, lecz człowiek – ten sam. Zaiste, Sanatkumara i Skanda – to nikt inny, lecz Ty.
12. Ongiś, urodzony jako Kumarila, najlepszy z brahmanów, Ty odrodziłeś dharmę, która zawarta jest w Wedach.
13. O Bhagavanie, kiedy pomieszanie ogarnęło dharmę, Ty narodziłeś się na ziemi tamilskiej jako Tirunyanasambandar i naprawiłeś Drogę Oddania.
14. Teraz Ty ponownie powróciłeś na ziemię, wspaniały Jedyny, strzec Wiedzy Brahmana, którą w cień usunęli ci, którzy zadowalają się zwyczajnym studiowaniem Pism.
15. Mistrzu, rozwiałeś wiele wątpliwości swoich uczniów. Bądź tak dobry, wyjaśnij mi moją wątpliwość.
16. O władco mędrców, czy wiedza (dżniana) i nadnaturalne moce wzajemnie się wykluczają? Czy też są w jakiś sposób ze sobą powiązane?"
17. Po wszystkich moich zachwytach i po zadanym pytaniu Bhagavan Ramana uważnie na mnie spojrzał i powiedział:
18. "Utwierdzony w naturalnym stanie (sahadża sthiti) sam z siebie niewzruszenie praktykuje tapas dzień po dniu. W sahadża sthiti nie ma miejsca na lenistwo.
19. Naturalne, bez wysiłku, przebywanie w Atmanie jest właśnie niewzruszonym tapasem. W tym stanie nieustannego tapasu, w każdym mgnieniu pojawia się nowa dojrzałość.
20. Na skutek takiej dojrzałości poszukującego, nadnaturalne moce (siddhis) mogą z czasem pojawić się u niego. A jeśli prarabdha taka mu sądzona, to nawet Mędrzec (dżniani) może poigrać takimi mocami.
21. Mędrzec postrzega świat tylko jako Atmana, tak samo więc grę z mocami (siddhis) postrzega jako niczym nie różniącą się od Atmana.
22. Jeśli zaś korzystanie z mocy (siddhis) nie jest Mędrcowi dane z woli Przeznaczenia, to Mędrzec, chociaż pełen nadnaturalnych mocy, zawsze pozostaje spokojny, jak ocean bez fal.
23. Przebywając w swoim własnym naturalnym stanie, nie poszukuje on innych dróg. Przebywanie w Atmanie – to wszystkie moce zebrane razem.
24. Tapas bez wysiłku nazywany jest naturalnym (sahadża) stanem. Uważa się, że moce nadnaturalne w tym stanie pojawiają się dzięki dojrzałości.
25. Wielu może być w jego otoczeniu, lecz człowiek, niezłomnie ugruntowany w Atmanie, spełnia tapas, co wzbudza bogobojne drżenie. On nie ma potrzeby odosobnienia.
26. Ignoranci myślą, że Wiedza pozbawiona jest mocy. A Mędrzec przebywa w swym prawdziwym stanie Bytu, który sam jest pełnią mocy i powszechną doskonałością."
Oto jedenasty rozdział, zwany
O spójności Wiedzy i mocy jogicznych
w Śri Ramana Gita,
nauce o Brahmanie i Pismach jogi,
spisanej przez ucznia Ramany, Vashisthę Ganapatiego
|
|
|
|
|