|
Kalendarium |
|
4 lutego 2012 r. :
| |
* Podobnie jak wiadomym jest, że odbicie twarzy widać w zależności od lustra, lecz nie istnieje ono jako twarz, również pojęcie "ja" istnieje w zależności od ciała i umysłu; jednak podobnie jak odbicie w lustrze, "ja" nie jest rzeczywiste samo w sobie. [Nagardżuna, Bezcenna girlanda rad]
|
|
|
Gościmy |
|
Odwiedza nas 35 gości |
|
Start  Artykuły Ramana Maharshi ŚRI RAMANA GITA |
|
ŚRI RAMANA GITA |
| Drukuj |
|
Email
|
|
Redaktor: Logonia
|
|
Strona 2 z 5
ROZDZIAŁ V
Nauka Serca
 1. W roku wspomnianym uprzednio, wieczorem 9 sierpnia, Ramana Muni wyczerpująco mówił o Sercu.
2. To, z którego wypływają na zewnątrz wszystkie myśli wcielonych istot, nazywają Sercem. Wszystkie opisy tego Serca są imaginacjami umysłu.
3. Mówią, że „ja”-myśl – to korzeń wszystkich myśli. Pokrótce, to, z czego „ja”-myśl bierze swój początek, jest Sercem.
4. Jeśli Serce znajduje się w anahata ćakra, to dlaczego praktyka jogi zaczyna się w muladharze?
5. To Serce różni się od organu przetaczającego krew. Hridayam oznacza hrit plus ayam, „To – Centrum”, w ten sposób wyrażając naturę Atmana.
6. To Serce posadowione jest z prawej strony klatki piersiowej, a nie z lewej. Światło uświadamiania płynie z Serca przez suszumnę do sahasrary.
7. Stąd opada ono na całe ciało, zaś potem pojawiają się wszystkie przeżycia tego świata. Rozpatrując je jako różne od Światła, człowiek chwytany jest w samsarę.
8. Sahasrara człowieka przebywającego w Atmanie staje się czystym Światłem. Ani jedna z myśli, które się do niej zbliżają, nie może ocaleć.
9. Jeśli nawet jakiś przedmiot z powodu bliskości odczuwany jest przez umysł, nie jest to przeszkodą dla jogi, ponieważ umysł nie przyswaja różnic.
10. Stan, w którym uświadamianie jest niewzruszone i ukierunkowane jednoznacznie, nawet gdy obiekty są odczuwane, zwie się sahadża sthiti. Stan, w którym obiekty nie są obecne, zwie się nirvikalpa samadhi.
11. Cały Wszechświat znajduje się w ciele, zaś całe ciało – w Sercu. Tak więc, cały Wszechświat zawarty jest w Sercu.
12. Wszechświat – to nic innego jak umysł, a umysł – to nic innego jak Serce. Tak więc pełna historia Wszechświata osiąga najwyższy punkt w Sercu.
13. Serce dla ciała jest tym samym, czym Słońce dla świata. Umysł w sahasrara przypomina lampion Księżyca w świecie.
14. Jak Słońce oświetla Księżyc, tak to Serce oświetla umysł.
15. Śmiertelny, unikający Serca, postrzega tylko umysł, tak samo jak w nocy, gdy Słońce nie jest widoczne, postrzegane jest tylko światło Księżyca.
16. Nie pojmując, że prawdziwym źródłem światła jest własny Atman, i myślą ujmując obiekty, jako oddzielne od siebie samego, człowiek, który nie wie, wprowadzany jest w błąd.
17. Oświecony, przebywający w Sercu, widzi światło umysłu zanurzone w Świetle Serca, podobnie jak światło księżycowe zatopione jest w świetle dnia.
18. Mądry wie, że powierzchowny sens pradżniany – to umysł, a jej prawdziwy sens – to Serce. Najwyższe – to nic innego jak tylko Serce.
19. Wyobrażenie, że widzący różni się od widzianego, tkwi wyłącznie w umyśle. Dla tego, kto przebywa w Sercu, widzący i widziane są w istocie Jednym.
20. Potok myśli, powstrzymany omdleniem, głębokim snem, nadmierną radością lub smutkiem, strachem lub czymkolwiek innym, powraca z powrotem do swego źródła – Serca.
21. Człowiek nie uświadamia sobie, że w takich momentach myśl skryła się w Sercu, ale wie to ten, kto przebywa w samadhi. To właśnie jest przyczyną różnorakich nazw opisujących ten stan.
Oto piąty rozdział, zwany
Nauka Serca
w Śri Ramana Gita,
nauce o Brahmanie i Pismach jogi,
spisanej przez ucznia Ramany, Vashisthę Ganapatiego
ROZDZIAŁ VI
Powściąganie umysłu
1. Objaśniwszy w taki oto sposób prawdę o Sercu, Śri Ramana Muni, najlepszy spośród znawców Prawdy, mówił o metodzie powściągania umysłu.
2. Ludzie przywiązani do obiektów zmysłowych i prześladowani przez myśl za przyczyną mocy swoich wasan, napotykają na trudności w powściąganiu umysłu.
3. Należy powściągać zmienny umysł kontrolowaniem oddechu, a w następstwie umysł ten, jak przywiązane zwierzę, przestaje się błąkać.
4. Kontrolowanie oddechu pozwala też osiągnąć powściągnięcie myśli. A kiedy myśli zostają powściągnięte, człowiek przebywa w ich źródle.
5. Kontrolowanie oddechu – to tylko obserwowanie umysłem potoku oddychania. Podczas takiej nieustającej obserwacji następuje powstrzymywanie procesu oddychania (kumbhaka).
6. Dla tych, którzy niezdolni są, by w ten sposób osiągnąć kumbhakę, właściwą jest metoda hatha-jogi.
7. Wydech (reczaka) powinien trwać przez jedną jednostkę czasu, wdech (puraka) – tak samo przez jedną jednostkę czasu, a zatrzymanie oddychania (kumbhaka) – przez cztery jednostki czasu. W ten sposób oczyszcza się kanały siły życiowej.
8. Gdy kanały te stają się czyste, stopniowo osiągana jest kontrola nad oddychaniem. Całkowita kontrola oddychania nazywa się siddha kumbhaka.
9. Inni, to znaczy dżniani, traktują reczakę jako odrzucanie idei „Ja jestem ciałem”, purakę jako poszukiwanie Atmana i kumbhakę jako sahadża sthiti, czyli przebywanie w Atmanie.
10. Umysł powstrzymywany jest również powtarzaniem mantr. Wówczas mantra stapia się w jedno z umysłem, a także z praną.
11. Kiedy zgłoski mantry stapiają się w jedno z praną, nazywa się to dhyana. A kiedy dhyana staje się głęboka i niewzruszona, prowadzi ona do stanu naturalnego (sahadża sthiti).
12. Takoż nieustającą bliskością z wielkim Oświeconym, umysł pochłonięty zostaje przez własne źródło.
Oto szósty rozdział, zwany
Powściąganie umysłu
w Śri Ramana Gita,
nauce o Brahmanie i Pismach jogi,
spisanej przez ucznia Ramany, Vashisthę Ganapatiego
ROZDZIAŁ VII
Samo-poznawanie oraz dyspozycja ku temu
1. Ten siódmy rozdział zawiera zapis doskonałej rozmowy pomiędzy Karshni z rodu Bharatvadżi i Acharya Ramana.
Karshni:
2. Na czym polega istota Samo-poznawania? Jaki jest jego cel? Czy istnieje większe dobro, osiągane innymi środkami?
Bhagavan:
3. Mówią, że „ja”-myśl jest sumą wszystkich myśli. Konieczne więc jest poszukiwanie źródła „ja”-myśli.
4. To właśnie jest Samo-poznawaniem, a nie studiowanie Pism. Podczas poszukiwania źródła, ego zostaje przezeń wchłonięte.
5. Kiedy ego, które jest zwyczajnym odbiciem Atmana, całkowicie znika, To, co pozostaje, jest istotnym, prawdziwym JA, w całkowitej swej pełni i niewinności.
6. Rezultatem Samo-poznawania jest uwolnienie od wszelakich cierpień. To – najwyższy ze wszystkich rezultatów. Nie ma niczego, co by go przewyższało.
7. Zadziwiające moce tajemne można osiągnąć innymi sposobami. Lecz ostateczna Wolność następuje wyłącznie dzięki Samo-poznawaniu.
Karshni:
8. Któż uznanym być może za godnego takiego poznawania? Czy człowiek może sam rozpoznać własną dyspozycję i gotowość?
Bhagavan:
9-10. Ten, którego umysł jest oczyszczony praktyką upasana oraz innymi środkami bądź cnotami, nabytymi w poprzednich żywotach, kto doświadcza niedoskonałości ciała i obiektów zmysłowych, a także czuje nieodpartą niechęć, gdy jego umysł działa pośród tych obiektów, i kto rozpoznał, że ciało jest nietrwałe, tego nazywają godnym ku Samo-poznawaniu.
11. Według owych dwóch znaków rozpoznania, czyli poczuciu nietrwałości ciała oraz nie przywiązywaniu się do obiektów zmysłowych, można dowiedzieć się o swojej dyspozycji i gotowości do Samo-poznawania.
Karshni:
12-13. Kiedy człowiek zdolnym jest ku Samo-poznawaniu, dzięki swemu nie-przywiązaniu do obiektów zmysłowych i rozróżnianiu, czy będzie miał jakąkolwiek korzyść z rytuałów ablucji, z modlitwy o ustalonej porze, z powtarzania mantr, z ofiary dla ognia, ze śpiewania Wed, z wielbienia bogów, ze śpiewania pieśni chwalebnych, z pielgrzymowania, ze składania ofiar, z ofiarowania potrzebującym oraz z przestrzegania specjalnych praktyk duchowych? Czy też będzie to wszystko tylko stratą czasu?
Bhagavan:
14. U nowicjuszy praktykujących Samo-poznawanie, a których przywiązania już się kończą, wszystkie te wspomagające sposoby praktykowania czynić będą umysł coraz bardziej czystym.
15. Dobroczynna aktywność umysłu, mowy i ciała niweczy tę przeciwstawnie skierowaną, błędną aktywność umysłu, mowy i ciała.
16. Cała ta aktywność dojrzałych mistrzów, obdarzonych umysłami najwyższej czystości, pomaga światu.
17. Dojrzali mistrzowie dokonują czynności dla nauczania własnym przykładem ku pomyślności innych. A nie ze strachu zaniedbania rytuałów duchowych.
18. O najlepszy z ludzi, dobroczynne działania, spełniane bez poczucia różnic i bez przywiązania, nie są przeszkodą na drodze Samo-poznawania.
19. Niewykonywanie rytualnych czynności przez człowieka, który jest dojrzały i nieustannie zajmuje się Samo-poznawaniem, nie skutkuje grzechem. Ponieważ Samo-poznawanie samo w sobie jest najbardziej chwalebną i najbardziej oczyszczającą spośród wszystkich czynności.
20. Dwa sposoby życia można zaobserwować u dojrzałych, pełnych gotowości poszukiwaczy: rezygnację z działania, by doświadczać odosobnienia w Jedności, lub działanie dla dobra innych.
Karshni:
21. Jeśli istnieje jeszcze inna droga do Wyzwolenia, to czy jest ona taka sama, czy też inna? Bhagavanie, bądź tak dobry i opowiedz mi o tym.
Bhagavan:
22. Jeden stara się osiągnąć; drugi – poszukuje tego, kto stara się osiągnąć. Pierwszy traci wiele czasu, lecz w końcu osiąga Atmana.
23. Umysł człowieka skupionego w medytacji na jedynym obiekcie osiąga zogniskowanie na jednym kierunku rozpoznania. A zogniskowanie umysłu na jednym prowadzi do przebywania w Atmanie.
24. Ten, kto wytrwale medytuje, osiąga, nawet sam tego nie pragnąc, przebywania w Atmanie. Inny, poszukujący źródła „ja”-myśli, świadomie przebywa w Atmanie.
25. Bóstwo, mantra czy też jakikolwiek inny wzniosły obiekt medytacji pochłaniane są w końcu przez wspaniałą promienistość Atmana.
26. Zarówno poprzez medytację, jak i poprzez Samo-poznawanie osiąga się ten sam Cel. Jeden ucicha w Nim medytacją, a inny – Wiedzą.
Oto siódmy rozdział, zwany
Samo-poznawanie oraz dyspozycja ku temu
w Śri Ramana Gita,
nauce o Brahmanie i Pismach jogi,
spisanej przez ucznia Ramany, Vashisthę Ganapatiego
ROZDZIAŁ VIII
O stadiach (aśramach) życia
1. W odpowiedzi na jeszcze jedno pytanie tegoż Karshni, Bhagavan objaśnił obowiązki związane z czterema stadiami życia (aśramami).
2. Człowiek, kimkolwiek jest – samotnym czy też związanym z rodziną, żyjącym w lesie czy też sannyasinem, czy jest kobietą, czy też siudrą – jeśli jest dojrzały i właściwie usposobiony, to może poszukiwać Brahmana.
3. Porządek aśramów, ustopniowany jak schody, służy osiągnięciu Najwyższego. Porządek ten nie ma zastosowania do człowieka obdarzonego prawdziwie dojrzałym umysłem.
4. Porządek ten ustanowiony jest tak, aby sprawy tego świata mogły następować bez przeszkód. Obowiązki pierwszych trzech aśramów nie są przeszkodami na Drodze Wiedzy (dżniana).
5. Prawdziwe wyrzeczenie (sannyasa) jest czystą Wiedzą, a nie szatą barwy pomarańczowej czy też ogoloną głową. Tym nie mniej, przeznaczeniem tego aśramu jest skuteczne pokonanie licznych przeszkód na Drodze.
6. Ten, kto właściwie rozwinął energię jeszcze w stadium cnotliwego ucznia (brahmacarya) – przestrzegając ślubów, studiując Pismo i wzrastając w Wiedzy – będzie coraz mocniej, w następnych latach, promieniować światłem.
7. Czystością w brahmacaryi osiąga się czystość w stadium gospodarza domu. Aśrama głowy rodziny wszystkim przynosi pożytek.
8. Nawet dla głowy rodziny, jeśli jest on całkowicie wolny od więzów, Świeci Najwyższe Światło. Niewątpliwie.
9. Wiedzący polecają trzecią aśramę dla tapasu. W tej aśramie można być z żoną lub bez.
10. Dla jogina o dojrzałym umyśle, którego grzechy spalone zostały tapasem, czwarta aśrama następuje w sposób naturalny w stosownym czasie.
11. To pouczenie, opowiedziane w siódmym i ósmym rozdziale, Bhagavan dał 12 sierpnia w tym samym 1917 roku.
Oto ósmy rozdział, zwany
O stadiach (aśramach) życia
w Śri Ramana Gita,
nauce o Brahmanie i Pismach jogi,
spisanej przez ucznia Ramany, Vashisthę Ganapatiego
|
|
|
|
|