Marian Hemar
KTO RZ¡DZI ¦WIATEM? 
Po latach rozmy¶lañ,
niemal u schy³ku ¿ycia,
dokona³em niezmiernie
g³êbokiego odkrycia.
Moje wielkie odkrycie
raz na zawsze, niezbicie
rozwi±zuje odwieczn±
zagadkê, mianowicie,
rozstrzyga nieomylnie,
ustala niezachwianie
ostateczn± odpowied¼
na ciekawe pytanie,
co drêczy nas od wieków
i wci±¿ wraca od nowa:
Kto rz±dzi ¶wiatem? Jaka
mafia anonimowa?
Nie wierzcie w bajki.
Nie ma ¿adnego Synhedronu
sekretnych w³adców nie ma.
Nie ma "Mêdrców Syjonu".
Wiec to bajka. I bujda,
¿e "¶wiatem rz±dz± kobiety"
i nieprawda, ¿e ¶wiatem
rz±dz± ¯ydzi - niestety.
Nie my, t.j. nie oni.
Nie ¯ydzi i nie masoni,
nie mormoni, nie kwakrzy
nie fabrykanci broni.
Nie junkrzy, nie sztabowi
wojskowi kondotierzy,
nie monopole, kartele,
bankierzy ni bukmacherzy,
Nie zwi±zki zawodowe,
nie "standard oil", nie Watykan,
nie internacjona³ka
kalwinów czy anglikan,
nie miêdzynarodówka
komuny, czy "kapita³u" -
Kto¶ inny. Kto? - pytacie.
Zaraz, ludzie, poma³u.
Gotowi¶cie na wszystko?
Ha, dobrze, jam te¿ gotów.
S³uchajcie: ¶wiatem rz±dzi
wielka zmowa idiotów.
¦wiatem rz±dzi sekretna
miêdzynarodówka
agresywnego durnia
i nadêtego pó³g³ówka.
Trade union grafomanów,
tajna lo¿a bêcwa³ów,
klub æwieræinteligentów,
konfederacja cymba³ów,
areopag je³opów,
ja³owych namaszczeñców,
pompatycznych wa¿niaków,
indyczych napuszeñców.
To oni, sprzymierzeni
w powszechnym zwi±zku, który
rozstrzyga o powodzeniu
teatru, literatury,
Gramofonowej p³yty,
filmu, obrazu, symfonii.
To oni decyduj±
o kulturze, to oni.
Przydzielaj± posady
stypendia, nagrody, szanse,
ordery, renumeracje,
bonusy i awanse.
Samym instynktem g³upoty
odnajduj± siê wzajem.
Rozumiej± siê wspólnym
jêzykiem i obyczajem.
I has³em, które wo³a
z ochota ra¼n± i r±cz±:
kretyni wszystkich krajów
³±czcie siê! Wiêc siê ³±cz±.
Przeciw wszelkim ambicjom,
przeciw wszystkim talentom,
przeciwko swoim wrogom,
przeciw nam - inteligentom.
To oni - pan genera³,
co dzi¶ rozumie bezwiednie,
jak dzi¶ szach mach, wygraæ
wszystkie wojny poprzednie.
To cenzor, który skre¶la
wszystkie m±dre kawa³y,
tak, aby w rêkopisie
same g³upie zosta³y.
To krytyk, co be³koce,
chocia¿ nikt go nie s³ucha
i czepia siê cudzego
pióra, jak wesz ko¿ucha.
Ekonomista, który
kosztem ogólnej nêdzy
uzdrowi "wymianê dewiz"
i "pokrycie pieniêdzy".
To polityk, m±¿ stanu
dyplomata, co wkopie
niewinnych ludzi w Azji,
w Afryce i w Europie
w tak trudne sytuacje,
w tak krête labirynty,
w tak polityczne kanty
w dyplomatyczne finty,
¿e z nich jedyne wyj¶cie
na ¶wiat i ¶wiat³o Bo¿e -
przez wojnê, której nikt nie chce,
przez rzeki krwi i morze.
No có¿, oni nas trzymaj±
w ryzach, za twarz i pod batem.
to ONI - i to jest w³a¶nie
ta mafia, co rz±dzi ¶wiatem.
A jaka na nich rada?
Bo czujê, moi mili,
¿e z dzieciêc± ufno¶ci±
pytacie mnie w tej chwili,
Muszê prawdê powiedzieæ,
wbrew ufno¶ci dzieciêcej:
niestety, nas jest za ma³o.
Durniów jest znacznie wiêcej.
My sk³óceni, wiêc s³abi.
durnie zgodni, wiêc silni.
my siê czêsto mylimy.
durnie s± nieomylni.
My sceptycy, zb³±kani
na ziemi i na niebie.
A ONI tak aroganccy
i tacy pewni siebie
i tacy energiczni,
¿e serce z trwogi mdleje.
Ach, nie znam ¿adnej rady.
Mam tylko jedn± nadziejê.
¯yjê tylko t± drobn±
otuch± i nadziej±,
¿e my umiemy ¶miaæ siê.
A durnie nie umiej±.
Kto wie... mo¿e po wiekach,
kto wie... mo¿e w oddali,
to jedno przed durniami
obroni nas i ocali.
Tym ¶miechem was zas³oniê
i do serca przygarnê.
I mo¿e nie pójdziemy
ze wszystkim na he... marne
[Marian HEMAR 1961]
|
Artyku³y