Menu witryny Start O nas Regulamin Poradnictwo Ankieta Warsztaty Ogłoszenia Artykuły Galeria Linki Archiwum Kontakt Szukaj Logowanie Login Hasło Zapamiętać? Nie pamiętasz hasła? Konto? Zarejestruj się! Kalendarium 4 lutego 2012 r. : * Podobnie jak wiadomym jest, że odbicie twarzy widać w zależności od lustra, lecz nie istnieje ono jako twarz, również pojęcie "ja" istnieje w zależności od ciała i umysłu; jednak podobnie jak odbicie w lustrze, "ja" nie jest rzeczywiste samo w sobie. [Nagardżuna, Bezcenna girlanda rad] Gościmy Odwiedza nas 32 gości	Start Artykuły Witryna literacka Ballada o Miłości Ballada o Miłości | Drukuj |  Email Redaktor: Logonia    Władymir Wysocki   BALLADA O MIŁOŚCI A kiedy wody wód potopu w granice brzegów porwał prąd, to z pian odpływów i potoków miłość na suchy wyszła ląd. I rozpłynęła się do czasu, co jest jeden, choć czasu było po siedmiokroć siedem. I są dziwacy - ich życie jest jak sen, wdychają pełną piersią roztwór ten, i już nie bojąc się dobrego ani złego, myśląc, że oddychają sobie tak, wpadają nagle w ten sam takt czyjegoś też oddechu nierównego.           Zakochanym pościelę pola, łąki te,           niech śpiewają na jawie i we śnie.           Ja oddycham, więc znaczy - miłość piję,           ja miłuję, więc znaczy, że ja żyję. I błędni jej rycerze przez światy podróżując wielkiej swej ojczyźnie czynią ślub. A miłość, swych rycerzy ćwicząc i próbując, do coraz twardszych będzie zmuszać prób. Zażąda bólu, łez i rozłąk stu, spokoju ich pozbawi, jadła, snu. Lecz tych szaleńców nikt już nie zwróci, zapłacą każdą cenę, którą los im rzuci, oddadzą życie w służbie tej świątyni. I są gotowi ziemię z niebem zszyć, aby zachować niewidzialną nić, tę, którą rozciągnięto między nimi.           Śnieg i wiatr wybrańców kosił,           z nóg ich zwalał, z martwych ich podnosił.           Ale ten, kto oddychając, jej nie pije,           po prostu nie oddycha i nie żyje. A więc nie wołaj tych, co zachłyśnięci miłością wielką, czują się jak święci. Czeka ich sława albo plotka, ale te słuchy są podlane krwią. A my postawmy świece u wezgłowia tych, co pomarli, chorzy na miłość swą.           Zakochanym pościelę pola, łąki te,           niech śpiewają na jawie i we śnie.           Ja oddycham, więc znaczy - miłość piję,           ja miłuję, więc znaczy, że ja żyję. A dusze ich wciąż brodzić będą w kwiatach, a głosy ich brzmieć będą razem tak, że wieczność oddychać będzie z nimi w takt. I razem westchną idąc w światło na kruchych mostach i przeprawach, na wąskich skrzyżowaniach dróg wszechświata.           Zakochanym pościelę pola, łąki te,           niech śpiewają na jawie i we śnie.           Ja oddycham, więc znaczy - miłość piję,           ja miłuję, więc znaczy, że ja żyję. (przekład G.A. XX)   Powiązane artykuły

Logonia.org - wszelkie prawa zastrzeżone.