foto Leon Zawadzki 1968

GHERANDASAMHITA - TRAKTAT O HATHAJODZE

1. Pewnego razu Giandakapali przyszedł do pustelni muniego Gherandy. Pozdrowiwszy go z pokorą i czcią Giandakapali powiedział:

2. O Jogeśwaro! O Jogesie! O Panie! Pragnąłbym usłyszeć o ghatasthajodze /o jodze fizjologicznej/, która przyczynia się do tattawadźniany /poznania prawdy/.

GHERANDA ODRZEKŁ:

3. Zaprawdę, dobrze, że się pytasz, o dzielny. Powiem ci to, o co mnie prosisz synu. Strzeż tego pilnie!

4. Nie ma większych więzów niż maja /ułuda/, nie ma większej siły niż joga, nie ma wierniejszego przyjaciela nad poznanie, nie ma większego wroga od pychy.

5. Jak przez nauczenie się stosowania alfabetu można poznać wszelkie nauki, tak też przez wstępne praktyki jogi osiąga się stopniowo poznanie prawdy /tattawadźniana/.

6. Z dobrych i złych uczynków tworzą się ghaty /czyli ciała/ ludzi, a ciała wytwarzają karmana /czyli czyny/, i w ten sposób toczy się kołowrót wcieleń, jak obracający się młyn.

7. Jak ghatidziantra /kręcący się młyn/ obraca się do góry i w dół, poruszany przez woły, tak też dżiwa /dusza ludzka/ przechodzi przez życie i śmierć poruszana siłą karmana.

8. Jak niewypalony garnek gliniany szybko się rozpuszcza w wodzie, tak też i ciało musi być wzmocnione i oczyszczone ogniem jogi, ażeby się zahartowało.

Paul Brunton
BIOGRAFIA

tłumaczenie i opracowanie
Grażyna Jurkiewicz

Paul Brunton  (urodzony jako Raphael Hurst; 1898-1981) - mędrzec, mistyk, filozof, pisarz, podróżnik, dziennikarz. Znany jako ten, który powiadomił Zachód o istnieniu Mędrca z Góry Świętego Płomienia, Ramany Maharshiego, w książce „A Search in Secret India”, wydanej po raz pierwszy w 1934 roku (polski przekład „Ścieżkami jogów” Wanda Dynowska). Zafascynowany duchowymi tradycjami Wschodu, pragnął przekazać je Zachodowi. Był określany jako ten, który tworzy most pomiędzy Wschodem a Zachodem.

Na milczącym brzegu umysłu człowiek oczekuje nadejścia podniosłych nastrojów, które w konstytucji swej są równie kruche  jak babie lato. (...) Takie przypływy bardziej wzniosłych nastrojów rzucają człowiekowi pod nogi perły pisarskiego natchnienia. W owych uświęconych momentach dotyka on tego, co nieskończone. (Tajemna ścieżka)

Pisanie, które dla jednych jest ćwiczeniem intelektualnym, dla mnie jest świętością. Wstaję zza mojego biurka w takim samym nastroju, w jakim opuszczam starą katedrę po godzinnej modlitwie, lub jak po medytacji w lesie. (Perspectives, The Notebooks of Paul Brunton, vol.1)