Człowiek

Podejrzewam - człowiek jest tylko możliwością,
medytacją nad własnym dopełnieniem.
Złożony jest z żywiołów szczodrze, bez przesady.
Żywią go demony krwawym mięsem mroku,
poją go świetliste wody źródeł czasu,
stwórcy przeznaczenia rzeźbią jego ciała,
z których to widzialne nie jest oczywiste.

        Podejrzewam - człowiek nie na podobieństwo
        obraz jest stworzony. Takowe pochlebstwo
        łatwa to pułapka życiem się nazywa.
        Uwikłany w czynność ojca-matki życia,
        przez energopotęgi zazdrośnie strzeżony
        jest mostem zwodzonym Wielkiej Obietnicy.
        Podejrzewam - człowiek to byt osaczony.

Małpa

Wreszcie nadchodzi czas, gdy ostatnia nadzieja
jest ostatnim złudzeniem. I lista pytań
zostaje zamknięta. Kto pozostał - jest wolny.
A kto uciekał, powoli dociera
do bezmierności swojego starania
o nowe kształty tej samej prostoty.
Lekcja skończona. Na starej tablicy
jeszcze się bieli stare rozwiązanie.
Krzew już się dopalił. Lecz i po tych znakach
przejdzie niechybnie mokra szmata czasu.
Cóż wyryjemy na kamiennych płytach?
Dziesięć przykazań? Ale już za późno,
by uwierzyć Bogu, że się w to zabawił,
gdy odpływały łodzie przeznaczenia
czerpiąc wodę życia przechyloną burtą.
Jeszcze mogłeś krzyknąć: wyrzucić balast nadziei,
popchnąć wiosłem dłoni łódź na spotkanie,
którego nie będzie. Płyńmy w horyzont!
Tych słów nikt nie słyszał ratując własną skórę.
Tylko Mojżesz. Ale i tak - zrobił po swojemu.

List do zmarłego RG

                     *

Ta miłość nie zadaje pytań.
Jest osiągalna tą oczywistością,
tą sobie samej tylko znaną treścią,
jest i widzeniem owej niejasności,
logicznym wynikaniem z każdej niewiadomej.

Ta miłość jest.

                Dostrzega wszystko co widzi ślepiec
                poprzez własną ciemność
                i wiąże jeszcze tamtą przenikliwość
                z tutejszym umieraniem.
                Ta miłość nie zna lęku,
                nie ma w niej nadziei,
                nie biegnie w przyszłość,
                nie porównuje, nie wyrokuje.
                Pamięci jadem nie zakrapla oczu.
                I nie umiera pchnięta nawet wzrokiem,
                strącona między ludzi, pokąsana, bita,
                miażdżona obowiązkiem, tratowana szeptem.

                Ta miłość jest.

                Objawia się, nim jeszcze
                może ujawnić własne objawienie,
                dostraja się nim zajdzie ta potrzeba,
                w rozmowie milczy, ale jest słyszalna,
                schowana w ciemni mnoży się ciemnością,
                torturowana staje się przedmiotem,
                badana światłem doświadcza samej siebie.

                Ta miłość jest.

                                                    * 

Będzie mi brakować twojego poddasza
i okruszyn chleba na kwietnym obrusie,
hermetycznych zaklęć w mowie co nie nasza,
gestów silnej dłoni kiełznających duszę.

Pusto tu bez ciebie, puściej zaś jesienią,
a po żniwach zwłaszcza w cierniskowym kłuciu
będzie mi brakować w nagłym osłupieniu
wiślanego joga wsłuchanego w czucie.

                                        *

Nasze ruchy niezdarne ściganego samca,
grube mięśnie i skóry przebijalny pancerz,
ścięgniste wiązadła do bitki i tańca,
ja - wyniosły bóg wojny, stadionowy tancerz.

                            *

Mój świecie rozciągliwy, pokracznie skurczony
do wątłej szparki oka i kilku powikłań,
niedomkniętych otworów, losów przygarbionych,
co je nowe cierpienie w doświadczenie wikła.

                Moja ziemio przyległa do związanej braci
            pętlą nowych pokoleń, budulcem trwałości,
                pięć żywiołów czesne nadaremnie płaci
                za przywilej noszenia na tobie ludzkości.

                Moje miasto z rojowisk mrówczanego chowu,
                kruchy azyl, co pustki i tak nie zaleczy,
                śmieszna dumka cwaniaczków i wieczności odór
                w miarę czasu gromadny, bez miary człowieczy.

                                                      *

Gdy zalizaną ranę przeznaczenia
czas-medyk przekabaca w bliznę,
gdzież się podziewa tamto uniesienie
i jakim zwrotem płaszczy się w płyciznę?

                Lęk podbechtany miodonośnym mitem,
                pośledni dżokej na cherlawej szkapie
                jęzorem kręci pojękliwą płytę
                i płytki oddech pogardliwie łapie.

                A gdzież rozmowy dociekliwy galop,
                leciutki zawrót ociężałej głowy,
                item doistno-doświtalny zajob,
                lwiej grzywy szorstkość i koloryt płowy?

                Pstryk! Pamięć grzęźnie w wątłe historyjki,
                Sza! Nie historia wabi werblem- znakiem,
                bo z doniczkowych listków ścierać pyłki
                jest jak rozłamać pieczęć krytą lakiem.

                                            *

Na to wesele nie zaprosimy nikogo,
tylko pomnożymy setnie nasze wiano,
niech tam sobie idą z trwogą swoją drogą,
my im wszystko oddamy czego im nie dano.

Życzliwie tego święta nikt nam nie zakłóci,
sami sobie zagramy do tańca i hajda !
Gaduły wzrok obłudnie do nieba odwrócą.
Nikt nam tego wesela grzecznością nie sfajda.

No i proste niemowy, którym bez nas puściej,
pożegnalne zamruczą pieśni o rozstaniu.
Ty przybędziesz wieczoru otulona chustą,
a ja w białej koszuli cichszy o świtaniu.

Tylko nie rań tych dłoni, co za bary z tobą
brać się będą, by wydrzeć mnie z twego mamienia.
Tylko nie waż się, sypiąc czarnoziemną solą,
tknąć oka przyjaźni i wód zapomnienia.

                                 *

Nasze przewiny tak zupełnie świeże,
gdy je w dłoniach zważyć, piszczą jak kocięta,
gdy je czapką nakryć, toczą się jak jeże,
tylko oko nie widzi, ucho nie pamięta.

Teraz chyża pamięć lotne ćwiczy biegi,
czujnie spoglądając w lubą darowiznę
i na grób sumienia świeże przebiśniegi
zdobi w piękny puchar, włosy zaś w siwiznę.

                                                  *

Wierzą, że żyją. Nawet stroją minki
patrząc w zwierciadło losu czujnie i zalotnie.
Myją swoje duszyczki, odmawiają godzinki,
kartką z kalendarza płacą bezpowrotnie.

Ktoś im coś załatwił, chyba zmartwychwstanie,
ktoś odkupił winy, dał im ten bilecik.
Więc wystarczy jadło, odzież i mieszkanie.
Resztę im załatwią anachoreci.

Jedzą chleby cudownie niegdyś rozmnożone,
popijają winem z galilejskiej butli,
płodzą sobie podobnych, rzadziej - nawiedzonych,
w nocy pełnej lęku a wolnej od kłótni.

                                *

I znowu patrzę w ciemność. A w brzuchu, głęboko
ostrozieloną plamą drga magiczne oko,
i za szklistą powierzchnią wilgotnej zieleni
los drogi poplątał i usta oniemił.

                Dobrotliwie spoziera w ogień samotności
            takie moje nie moje, bez cienia litości,
                że nie schowam przed nim fałszywego tonu
                nawet w mowie mych bliskich w moim własnym domu.