Modlę się głośno, bezbożnie
                                        za prochów sąd ostateczny,
                                        za tych, co nie byli ostrożni
                                        i za ich powrót bezpieczny.

                                        Modlę się, któż nas policzy,
                                        za stare i nowe ofiary.
                                        Leżąc na górnej pryczy
                                        słucham jak idą zegary

                                        modląc się za pokonanych
                                        i za zwycięzców złudzenia,
                                        za losy ich niezbadane,
                                        za obrót światła i cienia,

                                        za ciemne kłosy nadziei,
                                        za wiatr, co z nich ziarno wytrąca,
                                        za rękę, co rzuca je w ziemię,
                                        by znowu szukało słońca.

                                        I modląc się tak żarliwie,
                                       do słów garnę się prostych.
                                       A duch nad wodami płynie
                                       łącząc mną brzegi jak mostem.