W historii ludzkości jest wiele wspaniałych i pomyślnych wydarzeń, takich jak pojawianie się nauczycieli duchowych, proroków i mędrców, odkryć naukowych, wynalazków, zwycięstw rozumu i prawości nad ciemnotą i tyranią. Odnotowane są również momenty dramatyczne i tragiczne, takie jak klęski żywiołowe, katastrofy naturalne, wojny, rewolucje, bunty, walki bratobójcze, wybuchy gniewu i zawziętości, inkwizycje ideologiczne i religijne, niosące zniszczenie ludzi i przyrody, dewastację dorobku wielu pokoleń niestrudzonych pracowników dobra.

Zjawiska naturalne i te, będące rezultatem czynów ludzkich, są od tysięcy lat badane na różne sposoby, w tym również przez astrologię. Z wielu metod badawczych niektóre przeminęły, inne przeszły swoją przemianę w dziedziny nauki teoretycznej i stosowanej, a niektóre weszły na stałe do mitologii i folkloru. Astrologia przetrwała tysiące lat, dała początek i wyłoniła z siebie szacowną już dzisiaj astronomię i astrofizykę, pozostając nadal wiedzą o szczególnych relacjach pomiędzy niebem, ziemią i człowiekiem, sztuką profetycznej umiejętności wnioskowania o skutkach tej relacji, w której występują pierwiastki boski, niebiański, kosmiczny i ludzki.

Jak każda prawdziwa wiedza i umiejętność, astrologia miała swoje okresy świetności za sprawą prawdziwych badaczy i natchnionych geniuszem poznawczym praktyków. Jak każda sztuka, wymagała od swoich mistrzów stosowania się do zasad i reguł jej uprawiania, wnoszenia do jej zasobów nowych pomysłów i metod. Jak każda profesja, miała swoich naśladowców, prymitywnych profanów i szalbierzy, którzy wykorzystywali nieuctwo i bezbronną naiwność, a nie są one w historii ludzkiej rzadkością.

Astrologia wspomagała zarówno wielkich tego świata, przekazując im informację o znacznym prawdopodobieństwie nadchodzących z woli nieba zjawisk, jak i miliony ludzi, udzielając im potrzebnych zapowiedzi spraw pomyślnych, dając wsparcie i zachętę, ostrzegając przed lekkomyślnością bądź nieuchronnym biegiem wydarzeń.

Astrologia postrzegana była jako wiedza tajemna, gdy w gruncie rzeczy cała jej tajemniczość polega na rozległej i drobiazgowej wiedzy, którą zgłębić można tylko dzięki uporczywej pracy, a na to, jak wiemy, niewielu ludzi ma w sobie dosyć zdecydowania i wytrwałości. Jako wiedza wymaga ona studiowania rozmaitych dziedzin poznania, jako sztuka domaga się życia w skupieniu, które jest gwarantem niezbędnego natchnienia. Wiedza jest bowiem boskim darem dla umysłów skupionych na poznaniu prawdziwych zasad istnienia i funkcjonowania Wszechświata, sztuka zaś umiejętnością objawiania tych zasad poprzez życie i działanie człowieka.

Zjawiskiem, które zajmowało umysły i uwagę ludzi od wieków, są zaćmienia Słońca i Księżyca. Jak to zwykle bywa, proces rozpoznawania prawidłowości zjawisk naturalnych trwa długo i dokonuje się na różnych płaszczyznach poznania. Astronomia precyzyjnie określiła prawidłowości zaćmień i możemy dzisiaj z dokładnością do sekundy określić czas i kartografię dowolnego zaćmienia.

Astrologia zebrała pokaźny materiał badawczy i statystyczny o synchronicznej relacji pomiędzy zaćmieniami a zjawiskami naturalnymi oraz wydarzeniami w życiu poszczególnych osób, rodzin, grup, organizacji, a nawet narodów i państw.

Astrologia, w swojej najgłębszej sferze poznania, jest kontemplacją dzieła Stworzenia. Ludzie jednak chcą mieć zawsze jakiś pożytek, nawet z kontemplacji. Praktyczne uprawianie astrologii profesjonalnej stało się więc czymś w rodzaju systemu wczesnego ostrzegania. Zapewne dlatego, iż - jak wyraził się pewien doświadczony astrolog - ostrzeżenia są ludziom bardziej potrzebne, gdyż z dobrą sytuacją radzić sobie jest łatwiej.

Zaćmienia budziły u ludów prymitywnych lęk, obawę, a nawet grozę. Dzisiaj jest inaczej, zaćmienia są wykorzystywane do prowadzenia obserwacji przez specjalnie wyposażone w najnowocześniejszy sprzęt astronomiczne i astrofizyczne wyprawy badawcze. Jednak ów lęk, a raczej niejasne przeczucie, że zaćmienia niosą jakąś zapowiedź wydarzeń ważnych i nie zawsze przyjemnych, pozostały w naszej tak zwanej podświadomości zbiorowej.

Owe oczekiwania, że astrologia daje możliwość wczesnego ostrzegania, stały się słabym punktem, nie tyle w jej systemie poznawczym, co w praktycznym zastosowaniu i w ludzkim spojrzeniu na jej dokonania. Wydawać by się mogło, że astrologia zajmuje się nade wszystko gromadzeniem prognoz o nadchodzących kłopotach i nieszczęściach, gdy życie - na szczęście - zawiera w sobie tak wiele pięknych uniesień i jasnej pogody ducha. A trudno jest przecież uniknąć astrologowi patrzenia w ciemne strony nadchodzących wydarzeń. Jeszcze trudniej, gdy już coś groźnego dostrzeże, jest mu zmilczeć i nie powiadomić o tym swoich bliźnich, gdyż jako człowiek należy on do wielkiej wspólnoty mieszkańców tej Ziemi. Tak właśnie postępował Nostradamus. W słynnej prognozie odnotowanej w Centuriach pod numerem X.72, zwanej czasami przepowiednią, 444 lata temu zapowiedział wielkie wydarzenia i zmiany związane z zaćmieniem w dniu 11 sierpnia 1999r.

Jesteśmy świadkami spełniania się tej prognozy astrologicznej. Nostradamus przedstawia się naszej wyobraźni bardziej jako profeta, niż astrolog, ale jego prace wykazują doskonałą znajomość warsztatu astrologicznego, z którego czerpał inspiracje do wizji profetycznych, bowiem wiedza w duszy Mistrza staje się sztuką natchnioną.

Widzimy i obserwujemy nie tylko poszczególne wydarzenia i fakty historyczne, które dokonują się obecnie w naszej przytomności. Czujemy spiętrzającą się falę globalnych przemian. Konfiguracje planetarne jako swoisty, zmieniający się regularnie i prawidłowo układ anten kosmicznych, przekazują nam z kosmicznych głębi impulsy, na które reagujemy indywidualnie i zbiorowo. Obecny czas jest o tyle szczególny, że impulsy są wyjątkowo wyraziste i silne, a nasze reakcje nie w pełni uprzytomnione.

24 marca 1999 roku o godz. 20.15 wielki władca trwogi zapowiedział swoje nadejście. Siły powietrzne sprzymierzonych wojsk NATO uderzyły na Jugosławię. Rozpoczęło się preludium do wojny światowej, a w gruncie rzeczy to jest już wojna światowa, skoro dziewiętnaście państw paktu, bezpośrednio lub pośrednio, bierze w niej udział.

25 kwietnia 1999 roku w Waszyngtonie przywódcy tych 19 państw przyjęli nową doktrynę strategiczną. NATO ma się teraz zająć nie tylko obroną swych członków przed zewnętrzna agresją, ale także zapewnieniem bezpieczeństwa i stabilizacji w rejonie euroatlantyckim. Stwierdzili i zapowiedzieli: Sojusz Atlantycki będzie mógł prowadzić operacje wojskowe poza swoimi granicami, by bronić demokracji i praw człowieka.

Wszystko wskazuje na to, że proroctwo Nostradamusa spełnia się, my zaś jesteśmy tych wydarzeń świadkami i uczestnikami, jak na razie jeszcze żywymi. Nie wszystkim się to udało i wielu z nas, ludzi jeszcze w pełni sił, przemoc spycha z areny dziejów, w ostatniej chwili przed końcem stulecia.

Proroctwo Nostradamusa astrologowie wiążą ze zjawiskiem astronomicznym w dniu 11 sierpnia 1999 roku (rys.1), kiedy to nastąpi pełne zaćmienie Słońca, przy szczególnej, bardzo wyrazistej i spektakularnej konfiguracji planetarnej.

Pasmo cienia o szerokości około 112 km przetnie Indie, Pakistan, Iran, Afganistan, Irak, Turcję, południowo-zachodnią strefę Morza Czarnego, Bułgarię, Rumunię, Austrię, Węgry, Francję, południowy zachód Anglii, wcześniej zaś widoczne będzie od linii brzegowej USA na oceanie Atlantyckim.

W 1999r. zaćmienia są tylko cztery: Księżyca 31 stycznia, Słońca 16 lutego, Księżyca 28 lipca i Słońca 11 sierpnia.

Właśnie zaćmienie sierpniowe budzi u astrologów i prognozujących wydarzenia jasnowidzów największe emocje. Na niebie pojawia się Wielki Krzyż Planetarny: Słońce w koniunkcji z Księżycem w znaku Lwa, Saturn w znaku Byka, Uran w znaku Wodnika i Mars w znaku Skorpiona. I co tu kryć, astrolog, wpatrując się w horoskop tego zaćmienia, czuje dreszcze, bo jeśli muza Urania zdołała go czegoś nauczyć, to widzi, że to nie przelewki. Ponieważ wydarzenia na skalę świata nie dzieją się od razu, to będziemy musieli poczekać na

skutki tego zaćmienia, aż nadejdzie czas dokładnych aspektów planet tranzytujących do znaczących punktów Wielkiego Krzyża. Zaćmienia, a raczej ich wpływ na bieg wydarzeń, mają to do siebie, że są odczuwalne zarówno przed, jak i po samym wydarzeniu astronomicznym.

W galaktyce Drogi Mlecznej jest około 200 miliardów gwiazd. Nasze Słońce jest jedną z nich i nie należy do szczególnie pokaźnych. Istnieją gwiazdy 300 - 500 razy większe. Warto sobie uprzytomnić, że wraz ze Słońcem zmierzamy w określonym kierunku, czyli w kierunku Gwiazdy Wega i poruszamy się w tym kierunku z prędkością 19.4 km/s. Nie jest to wcale duża szybkość, bowiem cały Układ Słoneczny odbywa drogę wokół centrum galaktyki poruszając się z prędkością 250 km/s. Słońce dokonuje obiegu wokół centrum naszej galaktyki w ciągu 200 mln lat.

Wskazane jest, abyśmy to sobie uprzytomnili. Zazwyczaj nie zdajemy sobie sprawy z dynamiki prędkości i kierunków ruchu, którym podlegamy. Nasza przytomność jest ukierunkowana na najbliższe ?podwórko?, a w rzeczywistości funkcjonujemy w wielce skomplikowanej konstrukcji energetycznej. Nasz układ planetarny posadowiony jest na obrzeżach Drogi Mlecznej.

Ziemia obiega Słońce ze średnią prędkością 29,79 km/s. Słońce, podążając w kierunku gwiazdy Wega, porusza się po spirali. W przestrzeni kosmicznej Ziemia porusza się więc, razem ze Słońcem, spiralnie, zaś Słońce jest dla Ziemi osią tej spirali. Podobnie Księżyc, który obraca się wokół Ziemi, a wraz z Ziemią wokół Słońca.

Jedna z teorii o budowie Wszechświata głosi, że Wszechświat narodził się około 15 miliardów lat temu w gigantycznej eksplozji. Wybuch supergęstej i gorącej materii wyzwolił ogromną energię i doprowadził do powstania przestrzeni, która rozszerza się po dziś dzień.

Wystarczy uprzytomnić sobie te zjawiska, aby odnaleźć w sobie pokorę i zadumać się nad naszym miejscem i przeznaczeniem we Wszechświecie.

Zaćmienia Słońca i Księżyca zdarzać się mogą, gdy Ziemia znajduje się w przybliżeniu na prostej łączącej środki obu ciał. Jeżeli Księżyc jest między Słońcem a Ziemią, to rzuca on cień, który do części powierzchni Ziemi nie dopuszcza promieni słonecznych i powoduje zaćmienie Słońca. Jeżeli zaś Ziemia znajdzie się między Słońcem a Księżycem, to stożek cienia rzucanego przez nią obejmuje Księżyc, który przestaje świecić, wywołując zjawisko zaćmienia Księżyca? [Eugeniusz Rybka Astronomia ogólna, PWN, Warszawa 1983].

Przy badaniu zjawiska, jakim jest zaćmienie jednego ze Świateł horoskopu, ważne są dwa aspekty astrologiczne: koniunkcja i opozycja. Jak powiedzieliśmy, zaćmienie Słońca następuje wtedy, gdy Księżyc znajdzie się pomiędzy Ziemią i Słońcem w takim miejscu, że jego cień pada na powierzchnię Ziemi (koniunkcja Słońca i Księżyca). Zaćmienie Księżyca następuje wtedy, gdy Ziemia znajdzie się pomiędzy Słońcem a Księżycem, w takim miejscu, że jej cień pada na powierzchnię Księżyca (opozycja Słońca i Księżyca). Do zaćmienia Słońca może dojść tylko podczas nowiu, a zaćmienia Księżyca mają miejsce tylko podczas pełni.

Długość stożka cienia całkowitego wynosi ok. 380 tys. km., a więc tyle samo, co średnia odległość Księżyca od Ziemi. Obszar objęty stożkiem półcienia osiąga szerokość 7000 km. Cień Księżyca padającego na powierzchnię Ziemi, przesuwa się z zachodu na wschód z prędkością dochodzącą do 2400 km/h.

Im bliżej koniunkcji Słońca i Księżyca jest węzeł księżycowy, tym zaćmienie jest bardziej pełne. Zaćmienie Księżyca musi nastąpić, jeśli podczas pełni długość ekliptyczna Księżyca różni się mniej niż 9° 30? od długości ekliptycznej węzła jego orbity, i nie może nastąpić, jeśli różnica ta jest większa od 12° 15?. Zaćmienie Słońca musi nastąpić, gdy długość ekliptyczna Księżyca podczas nowiu różni się mniej niż o 15° 21? od długości ekliptycznej węzła orbity Księżyca, a nie może nastąpić, gdy ta różnica jest większa od 18° 31?.

?Oczywiście Słońce podczas zaćmień też musi być położone blisko węzłów orbity Księżyca. Węzły te przesuwają się na ekliptyce ze wschodu na zachód, dokonując pełnego obiegu w ciągu 18,6 lat. Wskutek tego okres czasu, upływający między kolejnymi przejściami Słońca przez ten sam węzeł orbity Księżyca, jest krótszy od roku zwrotnikowego. Wynosi on średnio 346,6200 dni i nosi nazwę roku zaćmieniowego? [cyt. j.w.].

W ciągu roku muszą zdarzać się co najmniej dwa zaćmienia słoneczne, mogą zdarzyć się cztery, a nawet pięć, jeżeli w roku kalendarzowym Słońce trzy razy przejdzie przez węzeł orbity Księżyca. Natomiast mogą zdarzyć się lata, że nie będzie w nich ani jednego zaćmienia Księżyca, największa zaś ich liczba może wynosić trzy. Ostatecznie przeto największą liczbą zaćmień w roku są dwa, przy tym oba są słoneczne, największa zaś liczba zaćmień wynosi siedem (cztery słoneczne i trzy księżycowe, lub pięć słonecznych i dwa księżycowe).

W XX.stuleciu siedem zaćmień miało miejsce tylko w latach 1917, 1935 i 1982r.

W ciągu 1000 lat bywa przeciętnie 1543 zaćmień Księżyca (w tym 716 całkowitych) i 2375 zaćmień Słońca (w tym 650 całkowitych).

W analizie astrologicznej wiele zależy od tego, czy koniunkcja ma miejsce w węźle zstępującym, czy wstępującym. Jest to istotne w różnicowaniu werdyktów prognostycznych. Ważne jest również, w jakim znaku występuje zaćmienie, jakie są relacje pozycji zaćmienia do pozostałych sygnifikatorów horoskopu.

Zaćmienia mogą dotyczyć skutkowania astrologicznego, będąc astralna przyczyną np. przeoczenia, zaniedbania, ukrycia, nie-jasności, które prowadzi do bardzo poważnych dramatów, zarówno społecznych, politycznych, jak i naturalnych klęsk żywiołowych, a także dramatów osobistych (wypadki, śmierć, błędy, pomyłki, zapoczątkowanie procesu rozpadu rodzin, związków, grup, utrata pracy, zagubienie dokumentów itd.). Zaćmienia są wykorzystywane, w astrologii elekcyjnej, np. wtedy, gdy właściciel horoskopu chce... coś ukryć.

Postacią legendarną i koryfeuszem astrologii zachodniej jest Ptolemeusz. Według niego, zaćmienia są jednym z najważniejszych instrumentów wnioskowania prognostycznego.

Przy interpretacji skutków zaćmienia musimy zwrócić uwagę na miejsce widocznego zaćmienia. Ptolemeusz twierdzi, że astrologiczne skutki zaćmienia dotyczą przede wszystkim tych części świata, które znajdują się nad horyzontem, szczególnie obszarów na których zaćmienie jest widoczne. Wywiera ono szczególny wpływ na kraj lub kraje, których znakiem zodiakalnym szczególnym jest znak zaćmienia, np. jeśli zaćmienie przypada w znaku Barana i nad horyzontem, to niewątpliwie będzie miało poważne znaczenie dla państwa, które jest znacząco z tym znakiem Zodiaku związane.

Każdy organizm, jako całość, ma swoje relacje z dwunastoma znakami Zodiaku. W uwarunkowanych rytmem okresach jeden z nich przejmuje wiodącą rolę, lub nadaje ton całości.

Z mojego doświadczenia wynika, że kraj, kraina, państwo winny być rozpatrywane zawsze z punktu widzenia całego Zodiaku, aczkolwiek należy brać pod uwagę tzw. znaki wiodące. Jeśli miałbym np. wyróżnić wiodące Znaki dla Polski, to wymieniłbym: znak Barana - od wschodniej granicy po Śląsk, a znak Byka od Śląska do granicy zachodniej. Rozpatrując wpływ zaćmienia, należy przede wszystkim sprawdzić, czy w horoskopie natywnym zaćmienie przypada na jedno ze Świateł horoskopu, bądź na ASC, DSC, MC, IC. Jeśli przypada na którykolwiek z tych punktów posadowienia, to jego znaczenie będzie poważne.

Jeśli chodzi o skutki, na razie nadmienimy, że częstokroć, pod wpływem zaćmienia Słońca, władca bądź władza zostają "przyćmione", np. przez dwa lata lud nie mógł dojść do głosu, a przy zaćmieniu Słońca posadowionym w newralgicznym punkcie horoskopu państwa, wybucha rewolta, bunt, rewolucja, lud obala władzę. Władza natomiast często odzyskuje znaczenie i moc pod wpływem zaćmienia Księżyca, aczkolwiek może to być już ?nowa? władza, po zmianach rewolucyjnych.

Ptolemeusz zwraca także uwagę na czas zaćmienia. Stwierdza, ze temat zaćmienia związany jest z długością i szerokością miejsca, które zaćmienie obejmuje.

W obliczeniach astrologicznych czas zaćmienia liczony jest w tzw. godzinach ekwinokcjalnych. Jeżeli chodzi o skutki zaćmienia, to wychodzi się z założenia, że jedna godzina zaćmienia Słońca oznacza jeden rok kalendarzowy a jedna godzina zaćmienia Księżyca oznacza jeden miesiąc kalendarzowy.

Czas i miejsce ujawniania się wydarzeń, które są skutkiem zaćmienia, zależne są od pozycji zodiakalnej zaćmienia i jej relacji do domów narożnych. Dlatego dobrze jest sporządzić horoskop na sam moment zaćmienia i porównać go z horoskopem natywnym.

Reguły Ptolemeusza precyzują czasokresy skutków zaćmienia następująco: 1. skutek konkretnego zaćmienia nie może trwać dłużej niż rok; 2. jeżeli zaćmienie przypada na ASC, to skutek zaćmienia pojawia się natychmiast i trwa cztery miesiące, a jego największa moc skutkowania trwa jeden miesiąc; 3. jeżeli zaćmienie przypada na MC, to początek wydarzeń tego zaćmienia następuje po czterech miesiącach od momentu zaćmienia, zaś największy efekt zaczyna się w drugim miesiącu tego okresu, czyli po pięciu miesiącach od momentu zaćmienia; 4. jeśli zaćmienie przypada na DSC, to skutek zaćmienia ujawnia się nie wcześniej niż między czwartym a ósmym miesiącem zaćmienia. Maksimum przypada na trzeci i ostatni miesiąc tego czasu.

Kolejne uwagi Ptolemeusza dotyczą: - rodzaju zaćmienia (pełne czy obrączkowe); - jak daleko znajduje się właściciel horoskopu od miejsca zaćmienia; - w jakim znaku przypada zaćmienie; - jakiej planety w horoskopie dotyczy; - jakie ma relacje do posadowienia gwiazd stałych w horoskopie.

Odnośnie skutków zaćmienia Ptolemeusz stwierdza: wszystkie sygnifikatory płacą swój haracz. I zaleca, aby zbadać, która planeta jest władcą punktu zaćmienia i jak ta planeta jest posadowiona w horoskopie. Godnościom Świateł i planet Ptolemeusz przypisywał ogromne znaczenie. Dodajmy, że skutkowanie zaćmienia zależne jest od mocy i znaczenia sygnifikatora w horoskopie, od jego godności, aspektów, od tego czy znajduje się w domach narożnych itp. Ważna jest również jakość zaćmienia. Należy zbadać i ocenić ciężar gatunkowy różnorakich efektów zaćmienia i wydedukować, które z nich dotyczą konkretnego horoskopu. Należy też ustalić, jak w danym horoskopie symbolika planetarna władcy zaćmienia (np. zwierzęca, ludzka) podlegać będzie wpływom zaćmienia.

Analizując rodzaj zaćmienia należy przede wszystkim zdefiniować naturę wydarzenia. W tym przypadku, jak powiedzieliśmy, wszystkie sygnifikatory płacą swój haracz: znaki, planety i gwiazdy stałe, szczególnie zaś planeta, która jest władcą zaćmienia. Moc i znaczenie sygnifikatora wzrasta w zależności od jego godności, aspektów, władztwa, które manifestują się w miejscu zaćmienia oraz w zależności od narożnego domu, który jest najbliżej, a także od dobowego ruchu domów narożnych. Jeśli żaden z sygnifikatorów nie jest jednocześnie władcą miejsca zaćmienia i władcą domu narożnego, należy przydawać większe znaczenie temu pierwszemu, zwracając baczną uwagę na sygnifikator o największym powinowactwie z pierwszym lub drugim. Jeśli kilka planet znajduje się w równych godnościach, należy wyróżnić sygnifikator znajdujący się najbliżej domu narożnego. Najważniejszą jest ta Gwiazda stała, która znajduje się najbliżej punktu zaćmienia od strony zachodniej, to znaczy ta, która będzie tranzytować pozycję narożną zaćmienia; następnie ta, która wschodzi lub kulminuje w momencie zaćmienia.

W praktyce interpretacyjnej jakość zaćmienia wyróżnia się po to, aby zbadać i ocenić ciężar gatunkowy różnorakich efektów zaćmienia. Rodzaj wydarzenia uwalnia symbolikę znaku zodiaku: rodzaj ludzki dotyczy ludzi, zwierzęcy dotyczy zwierząt; znaki żywiołu wody zapowiadają burze i powodzie; znaki kardynalne dotyczą religii, inwentarza trwałego, budynków itd.

Taka jest doktryna Ptolemeusza odnośnie zaćmień .

Nota dot. rys.2: horoskop cesarza Franciszka Józefa I jest sporządzony na moment nowiu Księżyca w dniu jego urodzenia. W horoskopie porównawczym z zaćmieniem Słońca 21 sierpnia 1914r. zwraca uwagę zarówno koniunkcja Słońce-Księżyc-Saturn w natywniku cesarza, jak i zaćmienie w paśmie posadowienia władzy królewskiej pod patronatem Gwiazdy Regulus.

Oczywiście, nie każde zaćmienie prowadzi do upadku państwa czy dynastii. Ale kolejne zaćmienia i problemy z nimi związane skutkują nagromadzeniem trudności, aż w końcu skumulowane napięcia rozładowują się poprzez efekt uwolnienia od napięcia. Jeśli podczas 68 lat panowania cesarza monarchii Austro-Węgierskiej miało miejsce 360 zaćmien , prawie we wszystkich punktach ekliptyki, to wiele objawów kryzysu wskazywało na to, że nastąpi takie rozładowanie. Astrolog musi brać pod uwagę konkretne uwarunkowania historyczne, w których mają miejsce zaćmienia bądź inne znaczące zjawiska efemerydalne.

Spójrzmy na jeszcze parę przykładów zaćmienia przypadającego na pozycję Słońca w horoskopie natywnym.

W dn. 3.10.1935r. Benito Mussolini wydaje rozkaz swoim wojskom wkroczenia do Cesarstwa Etiopii (Abisynii). Postanowił w ten sposób zrealizować swoje dążenia do opanowania Morza Adriatyckiego, które czule nazywał mare nostro i do poszerzenia włoskich posiadłości kolonialnych w Afryce. Zaćmienie? W dn. 28 kwietnia 1945r. w Giulio di Mezzegra, w pobliżu Como, na rozkaz Narodowego Komitetu Wyzwolenia, Mussolini został rozstrzelany przez tych samych ludzi, który posłał na rzeź i w bagno wojny światowej.

28 kwietnia 1939r., przemawiając w Reichstagu, Hitler wypowiedział podpisaną w 1934r. niemiecko-polską deklarację o nieagresji. Wypowiedział też zawarty z Wielką Brytanią w 1935r. układ morski. A 1 września 1939r. o godz. 4.45 wojska niemieckie wkroczyły do Polski. I to był...koniec dyktatora, chociaż wiemy, za jaką cenę świat uzyskał uwolnienie od Histera, jak nazwał Hitlera, w swoich Centuriach, Nostradamus.

W dn. 30 stycznia 1948r. w Delhi Mahatma Gandhi ginie zastrzelony przez hinduskiego fanatyka.

W tym stuleciu fanatycy zamordowali trzech przywódców Indii o tym samym nazwisku Gandhi: duchowego i politycznego Ojca narodu i państwa, największy autorytet moralny XX stulecia Mahatmę Gandhiego, Matkę Indii premiera Indirę Gandhi i jej syna - premiera (1984-1989) Indii i przywódcę Partii Kongresowej Radjiva Gandhiego. Ale na tym zbieżności, lub jak to woli, ?przypadki? się nie kończą.

Indira Gandhi urodziła się 19.11.1917r. o godz. 15.00 w Allahabadzie. Zginęła 31.10.1984r. o godz. 6.00 w New Delhi, zastrzelona przez dwóch członków jej ochrony osobistej, należących do wspólnoty religijnej Sikkhów. W kilka godzin później jako nowy premier został zaprzysiężony jej syn Radjiv Gandhi. Spełniło się, w ten tragiczny sposób, życzenie Indiry, aby jej syn (co

szefa rządu, zginął w wypadku samolotowym w 1980r.) stanął na czele Indii.

Indira Gandhi zginęła na 19 dni przed swoimi 67.urodzinami. A w jej horoskopie w dn. 22 listopada, czyli tuż przed solariuszem na rok urodzeniowy 1984/89 koniunkcja tranzytującego Księżyca z urodzeniowym Słońce przypadała na kilka godzin przed zaćmieniem Słońca. Wiadomo, że w jej najbliższym otoczeniu byli jogowie i astrologowie. Też zaćmienie, czy karma i kismet?

W momencie zamachu tranzytujący Księżyc (kobieta) wchodzi w ścisłą koniunkcję z księżycem natywnym w horoskopie Radjiva, zaś tranzytujący Mars jeszcze atakuje Słońce natywne. Tak więc oba Światła horoskopu, (jak przy zaćmieniu), są istotnie zaangażowane w tragiczną sytuację. Ginie razem 18 osób, wybucha rozpacz nieomal powszechna, jest to więc tragedia masowa (Księżyc) i katastrofa władzy (Mars ?kaleczy? Słońce), bowiem znaczna część ludności Indii identyfikowała losy tej dynastii z losami całego kraju. Przyczyna tej popularności była prosta: rodzina Nehru-Gandhi troszczyła się o zachowanie ciągłości i zwartości kraju rozdzieranego etnicznymi i religijnymi konfliktami [Kronika 1991]

Od odzyskania niepodległości w 1947r., przez 40 lat w Indiach rządzili członkowie tzw. dynastii Nehru-Gandhi. Po śmierci Radjiva skończyła się w Indiach sukcesja wybitnych mężów stanu Nehru-Indira-Radjiv, sprawująca władzę w padającym na nią blasku świętości Mahatmy Gandhiego.

Spójrzmy na horoskop porównawczy Jugosławii i zaćmienia 11 lipca 1953r., bo jest na co popatrzeć (rys.3).

Nota dot. rys.3: w horoskopie Jugosławii z 31.01.1946r. znamienna jest opozycja mutualna Księżyca z koniunkcją Mars-Saturn. Aspekt ten działa bardzo silnie, umożliwiając pokonywanie poważnych kłopotów w obronie integralności i niezależności państwa (por. wnikliwe rozważania na ten temat Włodzimierza Zylbertala Gwiazdy nad Bałkanami [miesięcznik Wiedza Tajemna nr 6/1999, Wrocław].

Astrologowie o zaćmieniach

Sepharial jest autorem niewielkiej książeczki Ecplipses in theory and practice [London, Folusham], w której pisze: W celu obliczenia okresu czasu, w którym przejawiać się będzie wpływ zaćmienia, należy znaleźć różnicę pomiędzy zaćmionym Światłem a Węzłem Księżycowym.

Myśl tę podchwycił wybitny astrolog francuski Alexander Volguin (urodz: 03.03.1903r. godz.03.43 w Pradze), który stwierdza: Tranzyty Węzłów Księżyca, szczególnie w powiązaniu z domami narożnymi zaćmien , wydają się być decydujące. Np. ofensywa niemiecka 10 maja 1940r. przypada w kwadraturze Węzła zaćmienia z 19 czerwca 1936 r., którego ASC przypadał na horoskop Paryża; wojna niemiecko-sowiecka przypada w kwadraturze zaćmienia j.w. ["La Technique des prevision de guerre" w nr 43].

W grudniu 1939r. Węzeł Księżyca zstępujący przypadał na MC Moskwy w 27° Barana i oznaczało to wojnę z Finlandią. W czerwcu 1940r. Węzły K. znalazły się w kwadraturze z ASC Paryża i oznaczało to kapitulację Petaina. W czerwcu 1941r. Węzły K. znalazły się w kwadraturze do pozycji zaćmienia i oznaczało to wojnę niemiecko-sowiecką.

Należy wziąć pod uwagę, że w ciągu 18,6 lat (obieg węzłów księżycowych) ma miejsce 86 zaćmien .

Wybitny astrolog francuski Morinus (Morin de Villefranche 1583-1656) w swoim fundamentalnym dziele Astrologia Gallica pisze: Co się zaś tyczy zaćmienia na DSC, trwającego 3 godziny, to zakończenie wpływu tego zaćmienia powinno mieć miejsce 3 lata potem. Ale w tym właśnie czasie mieć będzie miejsce wiele innych zaćmien , które będą mieć wpływ na wydarzenia związane z rozpatrywanym przez nas zaćmieniem; nikt też nie będzie mógł stwierdzić, czy wydarzenia związane są z pierwszym, drugim, trzecim, czwartym, piątym zaćmieniem. W świetle tego, wiedza Ptolemeusza o zaćmieniach jest tylko złudzeniem.

Jeśli zaćmienie Księżyca ma miejsce na DSC, to skutki powinny mieć miejsce rok później; ale w przeciągu tego czasu inne zaćmienie może mieć miejsce na ASC i wówczas efekty zaćmienia późniejszego pojawią się przed skutkami zaćmienia wcześniejszego, co prowadzi do konfuzji. Jest jeszcze gorzej w przypadku zaćmienia Słońca, którego skutek nastąpi 4 lata po zaćmieniu, gdyż w tym czasie mieć będzie miejsce około 12 zaćmien Słońca i Księżyca, które będą miały wpływ istotny na ten Świat Podksiężycowy. [Ks.XII].

Zaćmienia nie są niczym innym niż pełnią bądź nowiem Księżyca, które mają miejsce na Ekliptyce i nie mają większego znaczenia niż pozostałe. Zaćmienie Słońca nie jest wydarzeniem bardziej uniwersalnym niż każde inne spotkanie synodyczne Świateł, ani ze względu na swoją naturę, ani z powodu okresu czasu, ani z powodu szczególnego wpływu na Ziemię.[Ks.III].

Nowie Księżyca, a szczególnie zaćmienia, aktywizują kolejne konfiguracje i ich efekty nie mogą trwać wiele miesięcy/.../. Jeśli efekt zaćmienia Słońca trwa 1 miesiąc jak efekt każdego nowiu, to efekt zaćmienia Księżyca trwa tylko 2 tygodnie, jak efekt każdej pełni. [Ks.XII].

Krytykując tradycyjne podejście do zaćmien , Morinus pisze: Cardan, w swoim Komentarzu, przytacza zaćmienie Księżyca z dn.25 sierpnia 1523r. o godz. 15h15m w 11° 11' Ryb wg czasu na Mediolan (wg kalendarza Juliańskiego); horoskop wykazał posadowienie 15° od ASC Lyonu, zaś Księżyc w koniunkcji z Saturnem znalazły się w D.VIII. Księżyc znajdował się nad horyzontem przez 8h48m, noc trwała 11h06m. Cardan wyciąga z tego wniosek, że efekt zaćmienia ujawni się 9 miesięcy później. W maju 1524r. wybuchła w Mediolanie i okolicach wielka epidemia, która trwała 3 i pół miesiąca, pochłaniając 100 tys. ofiar, w tym 30 tys. w samym Mediolanie.

Cardan cytuje ten przykład jako potwierdzenie teorii Ptolemeusza. Przede wszystkim odpowiem, że Cardan pomylił się w swoich obliczeniach, gdyż reguła trzech wskazuje na początek klęski w dn.10 czerwca a nie na początku maja. Odpowiem również, że ponieważ Jowisz jest władcą zaćmienia, w recepcji mutualnej z Saturnem, i - ponieważ - Saturn w koniunkcji z Księżycem znajduje się w trygonie do Marsa w Skorpionie, to jest bardziej niż prawdopodobne, że zalążki epidemii pojawiły się 5 lutego 1954r. podczas wielkiej koniunkcji Saturn-Jowisz-Mars (podkreśl. ? LZ), podczas gdy Księżyc znalazł się w 11° Ryb czyli dokładnie tam, gdzie miało miejsce omawiane zaćmienie. To zjawisko trwało do 19 lutego, aż do synodalnego spotkania Słońce-Saturn, w miejscu wielkiej koniunkcji i opozycji Księżyca ze Słońcem-Saturnem-Marsem-Wenus-Merkurym. Głębokie korzenie tej sytuacji miały miejsce podczas Solariusza Słonecznego tego 1524r. /.../ Dlaczego więc poszukujemy innych przyczyn tej epidemii niż wielka koniunkcja, jeśli wystarczy ona dla wywarcia tak znaczącego wpływu. [Ks.XII].

Specjalizujący się w astrologii politycznej Andre Barbault, współczesny nam astrolog francuski, opatruje ten pogląd Morinusa swoją ciekawą uwagą: Uważam, że Morinus ma rację i trafił w dziesiątkę tego problemu. Omówiłem ten problem w nr 10 Cahiers astrologiques (lipiec/sierpien 1947r) w artykule "Vers une conception objective des eclipses". Jednakże badania cyklów astrologicznych doprowadziły mnie do wniosku, że pogląd Marinusa jest nadmiernie radykalny. Przede wszystkim należy przyznać, że Węzły Księżycowe również mają znaczenie w prognozowaniu wpływów zaćmienia i że zaćmienie ma wpływ znacznie bardziej istotny niż zwyczajny nów bądź pełnia. Obserwacje i badania potwierdziły, że wpływ zaćmienia powinien być rozpatrywany w powiązaniu z dynamiką konfiguracji planetarnych oraz cyklami zjawisk astrologicznych.

Ja sam [Andre Barbault] urodziłem się 1 października 1921r. o godz. 17 w l'Yonne, dokładnie podczas zaćmienia Słońca, które nie było widoczne we Francji. Z tego też powodu powinienem być szczególnie uwrażliwiony na zaćmienia Słońca. Jeśli chodzi o zaćmienie 1 października 1940r., jak również 14 lutego 1953r. w 26° Wodnika, czyli dokładnie na moim ASC i w półkwadracie do zaćmienia natywnego, to nie przypominam sobie, aby były one związane z czymś szczególnym w moim życiu. Jeśli chodzi o zaćmienie z 2 października 1959r., które miało miejsce na obu Światłach mojego natywnika, to mogę stwierdzić silny wstrząs mózgu dokładnie w dniu urodzin. Zaćmienie 15 lutego 1961r. posadowione 1° od mojego ASC, to mogę stwierdzić wyraźne złe samopoczucie (brak sił żywotnych, ziewanie, niemoc, niewielkie dolegliwości) podczas zaćmienia i następnego dnia rano.

FALA - studium zaćmienia

Książka Leona Zawadzkiego Fala ? studium zaćmienia ukazała się w lipcu 1999 roku. Jest do nabycia w księgarniach, sprzedaż prowadzi m.in. Salon Nieznany Świat oraz ośrodek Tao w Warszawie. Sprzedaż wysyłkową prowadzi:

Ezoteryczny Magazyn Wysyłkowy